ข้าจะต้องรักษาศักดิ์ศรีไว้พบหน้าพวกเขา!”
คนตระกูลน่าหลานไม่เคยกลัวตาย! ที่พวกเขากลัวคือแคว้นล่มสลายและไร้ซึ่งบ้าน
“ไม่ดูกำลังตัวเอง!” หลิวเฝ่ยยิ้มเย็น ฟาดฝ่ามือออกไป
ฉินอี๋รีบเบี่ยงตัวปกป้องไต้เอ๋อร์ไว้ในอ้อมแขน
ฝ่ามือลมฟาดเข้าที่ไหล่ของนาง นางกระอักเลือดออกจากปากแต่สีหน้ายังคงไร้ความหวาดกลัวสงบนิ่งเช่นเดิม
หลิวเฝ่ยเอ่ยเยาะเย้ย “ฉินอี๋ ข้าให้โอกาสเจ้าคุกเข่าก้มหัวให้ข้าแล้วข้าจะไว้ชีวิตเจ้า”
ฉินอี๋เช็ดเลือดที่มุมปากสองขาเหยียดตรงยืนอยู่ใต้แสงอาทิตย์ตก
“สะใภ้ตระกูลน่าหลาน คุกเข่าให้ฟ้า คุกเข่าให้ดิน คุกเข่าให้ฮ่องเต้ คุกเข่าให้พ่อแม่ มีเพียงศัตรูที่ไม่มีวันคุกเข่าให้!”
เสียงของนางหนักแน่น ดั่งระฆัง ดั่งท้องทะเล ดั่งต้นไผ่
ได้เป็นคนตระกูลน่าหลานนางก็จะไม่มีวันทำให้ตระกูลน่าหลานต้องขายหน้า
พ่อสามีกับสามีล้วนเป็นคนซื่อสัตย์ซื่อตรงหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรี เช่นนั้นนางก็ต้องเคารพในความภักดีของตระกูลน่าหลาน
…
ด้านหลังจวนแม่ทัพ เว่ยเมิ่งเจี๋ยมองภาพที่เกิดขึ้นตรงหน้านิ่งค้าง
เพราะเว่ยผิ่นเหยาเป็นต้นเหตุ ฉินอี๋ไม่ชอบนางมาตลอด
ทว่านางอยากเป็นอนุภรรยาฉินซวิน อย่างไรเสียฉินซวินก็เป็นน้องชายของฉินอี๋ เว่ยผิ่นเหยาไม่สามารถมีลูกได้ฉินซวินจะรับอนุภรรยาก็เป็นเรื่องสมควร
นางไม่เข้าใจจริงๆ เหตุใดฉินอี๋จึงกีดกันนางเช่นนี้
ดังนั้นครั้งนี้ตอนที่ฉินอี๋ไปรับผู้หญิงตระกูลเว่ยกับไม่อยากเอานางมาด้วย
สุดท้ายเว่ยฮูห
