ิงหานอ้ากว้างขึ้นฉับพลัน อ้ากว้างเสียยิ่งกว่าร่างนางทั้งร่างกลืนถังซานตัวเป็นๆ ลงท้องไปในคำเดียว
หลังจากกลืนถังซานลงไปแล้วปากของนางจึงค่อยๆ ปิดลงกลับกลายเป็นเล็กลงดังเดิม
ท้องของเด็กหญิงยังคงแบนเรียบไม่ว่าใครก็ดูไม่ออกว่าในท้องเล็กๆ ของนางจะบรรจุคนที่ตัวใหญ่กว่านางเอาไว้
“ข้าบอกตั้งแต่แรกแล้วว่าข้าดุร้ายมาก กัดคนได้” เด็กหญิงเบะปากเล็กๆ ด้วยความน้อยใจ
“แต่เหตุใจจึงไม่เชื่อข้ากัน?”
นางดุร้ายจริงๆ ไม่ได้โกหก
ทุกคนสัมผัสได้เพียงความเย็นที่พวยพุ่งเข้ามาในจิตใจ ร่างทั้งร่างแข็งทื่อไม่สามารถขยับได้ เหล่าคนที่เดิมสู้รบกับแคว้นหลิวอวิ๋นล้วนหยุดทุกความเคลื่อนไหวลง ความตื่นตระหนกอย่างไม่มีที่สิ้นสุดโจมตีหัวใจพวกเขา
เฟิงหรูชิงแตกตื่นรีบพุ่งไปทางชิงหาน “ชิงหานเจ้าจะกินทุกอย่างไม่ได้ รีบคายออกมาเกิดกินไปท้องเสียจะทำอย่างไร? รีบคายออกมา!”
ชิงหานเป็นเด็กน้อยเชื่อฟังคำสั่ง นางเชื่อฟังคำท่านแม่ที่สุดแล้ว
ดังนั้นหลังจากเฟิงหรูชิงพูดจบชิงหานก็อ้าปาก คนที่ตัวเปียกน้ำกรดในกระเพาะทั้งตัวถูกคายออกจากปากของนาง
เพียงแต่คนตรงหน้านี้…ขาดขาไปสองข้าง
ถังซานอยากจะตายไปเร็วๆ ร่างของเขาขดงอสั่นสะท้าน
เจ้าปีศาจน้อยนี่กินเขาก็กินไปแล้วไม่นานเขาก็จะถูกย่อยสลาย เหตุใดจึงคายเขาออกมาอีก? เหตุใดกัน?
แม้แต่ตายยังไม่ยอมให้เขาตายแต่โดยดี? เหตุใดต้องทรมานเขาเช่นนี้!
“ขาเขาล่ะ?” เฟิงหรูชิงมอขาสองข้างที่ขาดไปของถังซานแล้วเอ่ย
