ตอนที่ 393 วิญญาณวีรชนไม่มีวันดับ (1)
“เจ้าเป็นใคร?”
สีหน้าของเหล่าหลิงอู่เปลี่ยนไป เด็กหนุ่มมองดูแล้วอายุไม่มากกลับมีพลังเพียงนี้ แคว้นหลิวอวิ๋นมีคนมีพรสวรรค์เช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน?
ฉินเฉินไม่ชอบพูดมากกับใครมาตลอด เขาชอบฆ่าคนเท่านั้น
คนพวกนั้นไม่ทันรอให้ฉินเฉินได้อ้าปากก็ได้พายุฝนดาบของฉินเฉินไป…
ดาบยาวพุ่งเข้าใส่หน้าอกกะทันหัน หลิงอู่คนนั้นตัวแข็งทื่อเลือดไหลจากอกแล้วร่างทั้งร่างก็ล้มปึ้งลงกับพื้นสิ้นลมหายใจในทันที…
เฟิงเทียนอวี้ชะงักค้าง จ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของเด็กหนุ่มด้วยความงงงัน “เจ้าคือ…”
“ฉินเฉิน” แววตาฉินเฉินเย็นชาสีหน้าไร้อารมณ์ “ชื่อของกระหม่อม”
…
ที่หน้าประตูเมืองเลือดไหลดั่งสายธาร
วีรบุรุษกี่คนเสียชีวิตในสงครามครั้งนี้
พละกำลังของพวกเขาน้อยไม่แข็งแกร่งพอ ไม่สามารถช่วยในสงครามได้มากนัก
ทว่าทุกคนในที่นี้ล้วนเป็นวีรชนที่สูงสง่า
“ทุกท่าน” น่าหลานหูใช้ดาบของตัวเองรับการโจมตีด้านหน้า ร่างของเขายืนอยู่ท่ามกลางพายุคลั่ง เด็ดเดี่ยวหนักแน่นราวกับเหล็กกล้า “ข้าน่าหลานหูขอรับประกันกับพวกท่านในที่นี้ ขอเพียงตระกูลน่าหลานของข้ามีคนยังไม่ตาย จะจดจำชื่อของพวกท่านทุกคน! ให้แคว้นหลิวอวิ๋นไม่มีวันลืมศึกในครั้งนี้!”
วีรชน ไม่ใช่เพราะมีพละกำลังแข็งแกร่งจึงเรียกว่าวีรชน
แค่เพียงเจ้ามีใจปกป้องประเทศก็เป็นวีรชน
และวีรชนไม่ควรเป็นที่ไม่รู้จัก ชื่อของพวกเขาต้องมีคนจดเอาไว้สลักลงในป้ายหลุมศพ
