กว่าเก่า “เป็นพวกเจ้าที่ทำร้ายข้า! เจ้าเป็นฮ่องเต้เดิมก็ควรจะเป็นฝนตกทั่วฟ้ามีสิทธิ์อะไรรักแค่เพียงคนเดียว? นางเป็นคนแย่งความสุขไปจากข้า นางตายก็ยังไม่สาสม!”
ต่อให้นางให้ท่านพ่อบีบเฟิงเทียนอวี้ให้รับสนมแล้วอย่างไรเล่า? เดิมเขาควรจะเป็นฝนตกทั่วฟ้าไม่ใช่รักเพียงแค่คนเดียว!
เฟิงเทียนอวี้ยกมือขึ้นด้วยความสั่นเทา ฝ่ามือลมพัดออกไปตบที่หน้าหลิวหรง
ฝ่ามือนี้เขาใช้พลังไปมาก ร่างของหลิวหรงกระเด็นลอยออกไปล้มลงกับพื้น
แค่กแค่ก!
เขาเพิ่งจะตบหลิวหรงเสร็จก็ไอสำลักเลือดออกมา ใบหน้าหล่อเหลาขาวซีดยิ่งกว่าเก่าร่างกายไร้เรี่ยวแรง
“เจ้า…” หลิงหรงเบิกตาโตด้วยความไม่เชื่อสายตา
เฟิงเทียนอวี้ถูกพิษไม่สามารถใช้พลังวิเศษได้ไม่เช่นนั้นพิษจะแพร่กระจายลึกขึ้น แต่เพียงเพราะนางว่าน่าหลานเยียนคนเลวนี่แม้จะตายก็ยังจะตีนาง?
เพราะอะไร?
เขาจึงรักนางเช่นนั้น? แม้แต่ว่าสักคำก็ไม่ได้?
“อ๊ากกก!” หลิวหรงโกรธจนแทบจะระเบิด มือนางกุมดาบสาวเท้าไปทางเฟิงเทียนอวี้อย่างรวดเร็ว “เฟิงเทียนอวี้ วันนี้ข้าจะทำให้เจ้าไปอยู่กับนาง!”
ในเมื่อเจ้ารักนางเช่นนี้และไม่ยอมใช้ความรักต่อข้าแม้แต่น้อยนิด เช่นนั้นเจ้าก็ไปอยู่กับนางเสียเถอะ
เพียงก้าวได้ไม่กี่ก้าวขาของหลิวหรงก็หนักอึ้ง นางก้มลงดูก็เห็นหลินกงกงกอดขานางไว้แน่นไม่ยอมให้นางก้าวต่อไปได้แม้แต่น้อย
“ไสหัวไป!” หลิวหรงยังไม่คิดจะฆ่าหลิวกงกง
นางอยากจะเก็บไว้ทรมานเขาในวันหน้า
ดังนั้นนางจึงเพีย
