างไรนางก็จะมองให้เต็มอิ่ม
เฟิงเทียนอวี้ยิ้มบาง ใบหน้าหล่อเหลาของเขานิ่งสงบ สงบจนราวกับไม่มีความรู้สึกอื่น
“ข้าไม่ได้แพ้”
“เพราะความรักที่ข้ามีต่อเยียนเอ๋อร์ไม่เคยแพ้”
ต่อให้เขาแพ้ทั้งใต้หล้าแต่เขาก็ไม่ได้แพ้เยียนเอ๋อร์
ใต้หล้านี้สำคัญเพียงใดก็ไม่ได้เศษเสี้ยวของเยียนเอ๋อร์
ดังนั้นเขาเลื่อมใสเสด็จพ่อ เพราะเสด็จพ่อสามารถเสียสละเพื่อผู้คนในใต้หล้าได้มากถึงเพียงนี้ แต่ทั้งหมดที่เขาต้องการมีเพียงน่าหลานเยียนมาตลอด
ไม่เปลี่ยนแปลงตราบเท่าชีวาวาย!
หลิวหรงเห็นความรักที่เต็มอกนั่นของเฟิงเทียนอวี้นางก็เกิดอิจฉาตาร้อน “เฟิงเทียนอวี้ น่าหลานเยียนก็แค่หญิงต้นเหตุของเรื่อง แคว้นหลิวอวิ๋นของเจ้าต้องมีจุดจบเช่นนี้ทั้งหมดล้วนเป็นเพราะนาง!”
ความงามของผู้หญิงเดิมก็คือหายนะ โดยเฉพาะอย่างยิ่งนางคือน่าหลานเยียน
หากไม่ใช่ความงามของนางจะดึงดูดคนมาแอบมองได้อย่างไร ยิ่งไม่สามารถ…ทำให้แคว้นหลิวอวิ๋นพลอยเดือดร้อนไปด้วย
“เฟิงเทียนอวี้” หลิวหรงยิ้มเย็น นางควบคุมความโกรธในใจกัดฟันเอ่ย “ข้าไม่อาจทนให้เจ้าถูกปิดบังอยู่ในที่มืด ตอนนี้ข้าจะบอกความจริงให้! ทั้งหมดล้วนเป็นความผิดของน่าหลานเยียนนางจิ้งจอกนั่น ถ้าไม่ใช่ความงามของนางคุณชายเจิ้นหยางแห่งพรรคเภสัชเทพจะมามองนางทำไม?”
“นางยั่วยวนคุณชายเจิ้นหยาง แล้วยังยินดีที่จะเป็นผู้หญิงของคุณชายเจิ้นหยาง! ดังนั้นความเดือดร้อนที่แคว้นหลิวอวิ๋นได้รับในวันนี้ทั้งหมดล้วนเป็นความ
