ิวลี่หญิงสาวทั้งสองก็ตามรั้งท้ายมาด้วย
ไม่เพียงเท่านั้น บรรดาขุนนางอำมาตย์ในเมืองหลวงที่ได้รับข่าวการรุกรานของศัตรูที่แข็งแกร่งขอเพียงเป็นผู้ที่มีพลังไม่ว่าคนหนุ่มหรือคนแก่ล้วนก็ติดตามกองทัพมาด้วย
ถังจือตกตะลึงก่อนจะขมวดคิ้ว “พวกเจ้ามาทำอะไรกัน? รีบกลับไป!”
หมาป่าสีขาวก็ช่างเถอะอย่างน้อยก็เป็นสัตว์วิเศษระดับสี่
คนอื่นๆ ไม่มีถึงระดับหลิงอู่ออกมาก็มีแต่ตายสถานเดียว!
“หัวหน้าถังจือ” หลิวลี่เม้มปากน้อยๆ “ช่วงนี้องค์หญิงให้พวกข้ากินอาหารบำรุงตลอด แล้วยังให้สัตว์วิเศษช่วยพวกข้าฝึกฝน แม้พลังของข้ากับชิงหลิงยังด้อยนัก แต่ว่า…”
นางชะงักไปแล้วเอ่ยต่อ “เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงแคว้น พละกำลังข้าจะน้อยเพียงใดก็ไม่อาจยืนดูอยู่ข้างๆ ได้”
ความโกรธแค้นของแคว้นและบ้านเมือง ขอเพียงเป็นคนแคว้นหลิวอวิ๋นล้วนไม่อาจเห็นเป็นเรื่องนอกตัวได้
ต่อให้พละกำลังของพวกเขาจะอ่อนแอน้อยนิดก็ต้องมาร่วมรบ!
คนอื่นก็คิดเช่นนี้ แม้จะสัมผัสถึงแรงกดดันจากหลิงอู่เหล่านั้นก็ยังคงไม่ถอย
เวลานี้ในใจถังจือมีความรู้สึกที่พูดไม่ออก
คนที่มาประตูเมืองนอกจากขุนนางอำมาตย์แล้วยังมี…นักรบที่ไม่ใช่จากราชสำนัก
น้อยสุดเป็นเด็กหนุ่มอายุสิบกว่าปีจนถึงคนแก่อายุหกสิบปีล้วนมากันหมด!
“เอ๋าว์วู”
หมาป่าสีขาวร้องคำรามเสียงเกรี้ยวกราดกระโจนใส่ชายชราที่โจมตีถังจือเมื่อครู่
มันแค่นอนหลับที่หลังเขาไปตื่นเดียว หลังจากตื่นขึ้นมาท้องฟ้าเมืองหลวงก็เปลี่ยนไปแล้ว
