งหน้า
หลิงเย่ว์ขมวดคิ้วยกยิ้มน้อยๆ ที่มุมปาก “ท่านยังนิสัยเหมือนเดิม ใจร้อน หากไม่มีความโกรธแค้นของแคว้นและบ้านเมืองข้าชื่นชมท่านยิ่งนัก น่าเสียดายข้าเป็นแม่ทัพแคว้นจื่ออวิ๋น ท่านเป็นแคว้นหลิวอวิ๋น พวกเราเป็นศัตรูกันตลอดไป!”
…
ดาบยาวของหลิงอู่ผู้หนึ่งตวัดโดนผมสลวยของถังจือทำให้ผมของนางขาดออก สีหน้านางเย็นยะเยือกไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ แต่ความโกรธในใจนางกลับสามารถสังเกตเห็นได้อย่างง่ายดาย
ฮองเฮาแคว้นหลิวอวิ๋นน่าหลานเยียน มารดาของใต้หล้าประชาชนใต้หล้านี้ล้วนเป็นลูกชายลูกสาวนาง
ตอนแรกองค์ชายแคว้นหลงอ้าวเข่นฆ่าทำร้ายประชาชนแคว้นหลิวอวิ๋น นางยังสามารถนำคนไปบุกแคว้นหลงอ้าวบีบองค์ชายนั่น ทว่าตอนนี้ ณ เมืองหลวงแคว้นหลิวอวิ๋นแห่งนี้กลับมีประชาชนถูกเข่นฆ่ามากมายถึงเพียงนี้
เรื่องนี้หากฮองเฮารู้เข้านางจะเจ็บปวดเพียงใด!
ร่างของถังจือสั่นเทา เพราะฮองเฮานางจึงไม่อาจอดทนให้ผู้ใดมาฆ่าคนในแค้วนหลิวอวิ๋นได้!
“พวกเจ้าลืมคำของฮองเฮาในตอนนั้นแล้วหรือ” ถังจือถือดาบยาวในมืออย่างอาจหาญ
“พระนางเคยกล่าวไว้ ใครแตะต้องคนแคว้นหลิวอวิ๋นหนึ่งคนพระนางจะฆ่าร้อยคน ใครกล้าแตะร้อยคนพระนางจะทำให้แคว้นนั้นล่มสลาย!”
มุมปากของนางมีรอยยิ้มเย็น ใบหน้าเย็นยะเยือกแฝงด้วยความภูมิใจ
“ฮองเฮาไม่อยู่แล้วพวกเจ้าเลยนึกจะทำตามอำเภอใจ ก่อนหน้านี้ไม่นานการล่มสลายของแคว้นหลงอ้าวไม่ได้เป็นการเตือนพวกเจ้าเลยหรือ!”
วันนั้นนางโจมตีเข้าไปในแคว้นหล
