พวกเขาจะทำให้วีรบุรุษอับอายไม่ได้ จะทำให้วีรบุรุษท้อแท้สิ้นหวังไม่ได้!
…
หลิวอวิ๋นเซียวหันไปมองก็เห็นเหล่าประชาชนพุ่งเข้าใส่ทหารสี่แคว้นก็ต้องตกตะลึงอีกครั้ง
คนพวกนี้ล้วนเป็นคนธรรมดาไม่มีอาวุธในมือ!
ภายใต้น้ำมือทหารสี่แคว้นแม้แต่กระบวนท่าเดียวยังรับไม่ไหว!
เหตุใด…คนพวกนี้ยังกล้าสุดชีวิต? ไม่เอาชีวิตแล้วหรือ?
ด้วยสมองของหลิวอวิ๋นเซียวคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจข้อนี้!
ความเป็นมนุษย์ในสายตาเขาล้วนควรจะเห็นแก่ตัว รังแกคนอ่อนแอเกรงกลัวผู้แข็งแกร่ง โลภและกลัวตาย! ไม่ควรเป็นคนที่ทั้งที่รู้ว่าข้างหน้าคือทางตายก็ยังพุ่งไปอย่างไม่ลังเล!
ดวงตาสูงวัยของผู้เฒ่าน่าหลานแดงก่ำความโกรธพุ่งทะยาน รอบตัวเขาเกิดลมพัดแรงคมดาบกระหน่ำดั่งฝนคลั่งเสียงดังสนั่นหวั่นไหว
หลิวอวี๋นเซียวรีบดึงสติกลับมาสบตากับดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธคู่นั้น เขารีบยกดาบขึ้นมาตั้งรับเคว้ง พลังที่แฝงด้วยความโกรธเกรี้ยวสั่นสะท้านจนมือแขนเขาชา
เท้าเขาถอยหลังไปหลายก้าว สายตามองไปยังหลิงอู่คนหนึ่งที่อยู่ข้างๆ “แม่ทัพหลิง ท่านช่วยข้าจัดการกับตาแก่นี่ด้วยกัน”
หลิงเย่ว์พยักหน้าน้อยๆ ร่างก็ไปอยู่ตรงหน้าผู้เฒ่าน่าหลานแล้ว
“แม่ทัพเฒ่าน่าหลาน”
หลิงเย่ว์ แม่ทัพแคว้นจื่ออวิ๋นเคยประมือกับผู้เฒ่าน่าหลานหลายครั้ง เดิมเขานึกว่าอย่างไรเสียผู้เฒ่าน่าหลานน่าจะทักเขาเสียหน่อย อย่างไรพวกเขาก็เป็น “เพื่อนเก่ากัน”
ทว่า…ผู้เฒ่าน่าหลานไม่พูดพล่ามทำเพลงก็โจมตีมาตร
