เท้ายังพอยืนได้มั่นทว่าขาสองข้างของนางเห็นได้ชัดว่าไม่สามารถยืนตรงได้ สองมือกดกับกำแพงแน่นจึงจะสามารถทำให้ตนเองไม่ล้มลงไปได้
“เยียนเอ๋อร์” ในที่สุดถังลั่วก็ได้สติกลับมา “ข้าบอกแล้วว่าเจ้าถูกพิษ ทำให้พละกำลังของเจ้าไม่เท่าเมื่อก่อน แต่เจ้าเพื่อผลักข้าออกไม่สนใจร่างกายฝืนรวบรวมพลังทั้งหมด เช่นนี้แล้วย่อมทำร้ายร่างกายของเจ้า”
พิษที่เขาวางเพียงทำให้ความสามารถของนางถดถอยไม่ทำร้ายร่างกายของนาง
หากหรงเยียนยังมุทะลุอีกก็พูดยาก…
หรงเยียนเช็ดคราบเลือดที่มุมปากยิ้มเย็น “หากเจ้ากล้าแตะต้องข้าเพียงนิดเดียว เช่นนั้นข้าขอพินาศไปกับเจ้าแต่จะไม่ยอมถูกเจ้าทำให้มีมลทิน!”
ตอนนั้นนางยอมตายไม่ยอมให้คนพรรคเภสัชเทพผู้นั้นแตะต้องนาง ตอนนี้ก็เช่นกัน!
“เยียนเอ๋อร์ เจ้าจำได้หมดแล้วใช่หรือไม่?” ถังลั่วขมวดคิ้วถาม
“อืม”
วันนี้เพิ่งจะตื่นจากฝันร้าย นางนึกออกได้ไม่มากนักจนกระทั่ง…ถังลั่วคิดจะบีบบังคับนาง
ใบหน้าที่มัวไม่ชัดในหัวนางจึงได้ชัดขึ้นมาในทันใด
และวินาทีนั้นเองนางก็นึกเรื่องราวที่นางลืมไปทั้งหมดออก
พรรคเภสัชเทพ!
ตระกูลถัง!
หรงเยียนกำหมัดแน่น คนพวกนี้ที่ทำให้พวกนางทั้งครอบครัวไม่สามารถอยู่พร้อมหน้าพร้อมตาล้วนแล้วแต่สมควรตาย!
“เช่นนั้นเจ้าลืมไปแล้วหรือว่าข้าดีต่อเจ้ามาตลอดสิบปี?”
“ดี?” หรงเยียนยิ้มเย็นเอ่ย เจ้าดีต่อข้าจงใจอาศัยตอนข้าเจ็บหนักวางยาข้าให้ข้าสูญเสียความทรงจำ? เจ้าดีต่อข้าจึงอาศัยตอนที่ข้าโง่เขล
