ตอนที่ 369 ความบ้าคลั่งของหรงเยียน (3)
นางเกลียดชังยิ่งนัก อ่อนแอ อ่อนแอเหตุใดในเวลาสำคัญเช่นนี้นางกลับจะให้กำเนิด
เกลียดชัง…เกลียดชังคนพวกนั้นที่มาทำร้ายคนที่นางรักที่สุด!
ท้องของนางปวดตุบ ความเจ็บนี้ทำให้สีหน้าของหญิงสาวขาวซีด เหงื่อเย็นเปียกชุ่มผ้าห่มเหนียวหนึบ
“เหนียงเหนียง เหนียงเหนียง คลอดแล้ว เป็นองค์หญิงน้อย! ยินดีด้วยเพคะเหนียงเหนียง”
“ยังมีอีกพระองค์ ยังมีอีกพระองค์ เป็นองค์ชายน้อยเพคะ”
ปึ้ง!
แม่นมเฒ่าพูดจบจู่ๆ ก็มีพลังก้อนหนึ่งขึ้นมาจากคอ หัวของนางขาวโพลนหมดสติไป
หญิงสาวดูเหมือนจะไม่ทันสังเกตเห็นทั้งหมด นัยน์ตาอ่อนโยนของนางจับจ้องไปยังทารกทั้งสอง หอมคนนี้ลูบคนนั้น นัยน์ตาเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์
“ขอโทษ…”
ขอโทษ วันหน้าแม่ไม่อาจอยู่ข้างกายพวกเจ้าอีกแล้ว
ขอโทษ…แม่ไม่อาจเลี้ยงดูพวกเจ้าจนเติบใหญ่
แต่เสด็จพ่อของพวกเจ้าจะต้องดูแลเจ้าได้เป็นอย่างดีแน่!
แม่…จะใช้ทั้งหมดมาปกป้องพวกเจ้าให้ปลอดภัย
จู่ๆ โลกของหญิงสาวก็เปลี่ยนเป็นดำมืด ร่างเล็กๆ นุ่มนิ่มน่ารักในสายตานางค่อยๆ หายไปทีละน้อย
นางเริ่มตื่นตระหนก
พยายามจะดึงมือเล็กๆ ที่เอื้อมมาสุดชีวิต…
ขอเพียงได้จับพวกเขา ได้หอมพวกเขาอีกสักนิดก็ยังดี
แต่แม้นางจะใช้พละกำลังทั้งหมดแล้วก็ยังไม่สามารถดึงมือเล็กนั้นไว้ได้ ทำได้เพียงมองดูทุกสิ่งรอบๆ ตัวหายไปในความมืด…
“ไม่!”
บนเตียงในกระท่อมไม้ หรงเยียนลืมตาขึ้นกะทันหัน ศีรษะของนางปวดอย่างรุนแร
