นความผิดของนางหรือ? มีสิทธิ์อะไรความเจ็บปวดทั้งหมดล้วนแล้วแต่ให้นางรับเอาไว้?
มีสิทธิ์อะไร!
ดาบของนางเฉือนเข้าที่ใบหน้าเลือดสดๆ ไหลออกมาราวกับว่าไม่รู้สึกอะไรมุมปากมีรอยยิ้มเย็น
“เยียนเอ๋อร์!” คิ้วถังลั่วขมวดน้อยๆ “เจ้ารีบวางดาบลง”
หรงเยียนใบหน้าไร้อารมณ์ “ข้าจะไปจากตระกูลถัง!”
แววตาถังลั่วฉายแววดุร้าย เขาดีต่อนางเช่นนี้เฝ้านางมาสิบปีเต็มๆ ในที่สุดแล้วนางก็ยังคิดจะไปจากเขา!
“เยียนเอ๋อร์ ข้าไม่ให้เจ้าไป” ใบหน้าของเขากลับมาอ่อนโยนเช่นเก่า “และข้าก็จะไม่ให้เจ้าทำร้ายตัวเอง”
ฉับพลันร่างของเขาก็คล้ายกับสายลมกระโชกแรงหยุดลงตรงหน้าหรงเยียน ออกแรงบีบข้อมือนางเอาไว้
มือของนางเดิมก็ไม่มีแรงมากมายอยู่แล้ว ภายใต้แรงบีบของเขาเรี่ยวแรงก็ยิ่งหายไป ดาบยาวหล่นลงพื้นอย่างรวดเร็ว
“หากเป็นเมื่อสิบปีก่อนข้าไม่ใช่คู่ปรับกับเจ้า แต่ว่าพลังของเจ้าไม่สู้เมื่อก่อนนานแล้วรวมกับร่างกายที่เจ็บหนักย่อมไม่สามารถต่อต้านข้าได้”
เขากลัว
กลัวว่าจะมีวันหนึ่งที่หรงเยียนนึกเรื่องที่ผ่านมาขึ้นได้แล้วจากเขาไป
ดังนั้นหลายปีมานี้เขาจึงวางยาพิษในอาหารของหรงเยียน
ยาพิษชนิดนั้นไม่สามารถทำร้ายร่างกายนางได้แต่กลับทำให้พลังของนางถดถอยลงทุกวัน
หรงเยียนในหลายปีนี้อ่อนแอโง่เขลาไม่สามารถรู้ได้ว่าถูกวางยาพิษ และยิ่งไม่สามารถใช้พลังวิเศษได้ก็เลยไม่เคยรู้เลย
โชคดีที่เขามีสายตาที่มองเหตุการณ์ล่วงหน้าออก ไม่เช่นนั้นด้วยความสามารถของหรงเย
