ียนในตอนนั้น ตระกูลถัง…ไม่แน่ว่าจะมีผู้หยุดนางได้
ที่เขารักมีเพียงหรงเยียนผู้นี้มาตลอดไม่เกี่ยวกับความสามารถของนาง
แววตาหรงเยียนเย็นยะเยือก
เย็นแบบทะลุถึงกระดูกอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน
“เยียนเอ๋อร์ ข้าคืนคนที่รักเจ้ามากที่สุดในโลกใบนี้” ถังลั่วหลับตาลง ยิ้มแล้วเอื้อมมือไปดึงหรงเยียนเข้ามาในอ้อมกอด
“ไม่มีใครรักเจ้ามากกว่าข้า ในโลกใบนี้ไม่มีผู้ใดที่รักเจ้ามากกว่าไปกว่าข้า”
“ออกไป!”
หรงเยียนตะโกนด้วยความโกรธยื่นมือผลักถังลั่วออก
เสียอ้อมแขนของถังลั่วไปเท้านางก็ยืนไม่มั่นเกือบจะล้มลงกับพื้น
แต่แม้จะเป็นเช่นนั้นนางก็ยังคงปฏิเสธไม่ให้ถังลั่วเข้าใกล้นางแม้เพียงก้าวเดียว!
“เยียนเอ๋อร์ หลายปีมานี้เพื่อเจ้าข้าอดทนไม่ทำร้ายเจ้ามาตลอด ตอนนี้ข้าจะทำให้เจ้ากลายเป็นผู้หญิงของข้า ให้ชีวิตนี้ของเจ้าไม่มีทางกลับไปหาเขาได้อีก”
นัยน์ตาของเขาฉายแววอบอุ่น น้ำเสียงอ่อนโยนดั่งสายน้ำ “เขาไม่มีทางยอมรับดอกไม้แห้งและต้นหลิวเหี่ยวเฉา[1] นอกจากข้าแล้วไม่มีผู้ชายคนไหนสามารถรับได้”
แม้นางจะเคยมีลูกมาแล้วเขาก็สามารถไม่ถือสามีเพียงแต่รักมากเท่านั้นจึงจะทำเช่นนี้ได้ ดังนั้นบนโลกนี้ในตอนนี้ไม่มีผู้ใดรักนางมากกว่าเขาจริงๆ
……………………
[1] เศษดอกไม้และต้นหลิวเหี่ยวเฉา หมายถึง ผู้หญิงที่ใช้ชีวิตไร้เกียรติหรือผู้หญิงที่ถูกทำร้ายและถูกทอดทิ้ง
