ตอนที่ 353 หงส์ร่ำไห้ (1)
ด้านนอกศาลบรรพชน
ถังอิ่นเปิดประตูเข้าไปก็เห็นหญิงสาวที่คุกเข่าอยู่หน้าป้ายบรรพชน ดวงตานางแดงก่ำน้ำเสียงสะอึกสะอื้น “เชียนหนิง”
“ข้าขอโทษเชียนหนิง ข้าทำให้เจ้าต้องลำบาก…”
ดังนั้น ตอนนี้เจ้าสามารถกระโจนเข้าสู่อ้อมกอดข้าเต็มแรง ระบายความน้อยเนื้อต่ำใจที่เจ้าได้รับมาทั้งหมด
ถังอิ่นอ้าแขนให้นาง
ตั้งแต่เล็กจนโต เชียนหนิงได้รับความอยุติธรรมมาจากข้างนอกก็จะมาร้องไห้ในอ้อมกอดนาง
พวกนางเป็นนายบ่าวและเป็นพี่น้อง
ถังอิ่นเดิมคาดการณ์สิ่งที่เชียนหนิงจะทำเอาไว้แล้ว ทว่าแขนของนางปวดไปหมดแล้วหญิงสาวที่คุกเข่าอยู่หน้าป้ายบรรพชนก็ยังไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ
นางชะงัก เชียนหนิงคงจะไม่ได้ป่วยหรอกนะ?
คิดได้ดังนั้นถังอิ่นก็เดินไปที่เชียนหนิง
เพิ่งจะก้าวเท้าเข้าไปในศาลบรรพชน เสียงกระซิบแผ่วเบาของเชียนหนิงก็ดังเข้ามาในหูถังอิ่น ทำให้ใบหน้าเรียวเล็กของนางดำลงในทันที
“หูแว่ว นี่ล้วนหูแว่วทั้งนั้น คุณหนูเป็นคนเห็นความรักดีกว่ามิตร ตอนนี้จะต้องอิงแอบอยู่กับจวนองค์หญิงไม่ยอมไปไหน จะกลับมาที่ตระกูลถังได้อย่างไร” เชียนหนิงเบะปาก “เพราะฉะนั้นเมื่อครู่ที่ข้าได้ยินเสียงคุณหนู นั่นจะต้องเป็นเพราะหูแว่วแน่ๆ นางไม่มีทางกลับมา”
สีหน้าถังอิ่นดำราวกับก้นหม้อ บิดหูเชียนหลิงขึ้นมาเอ่ยด้วยความโมโห
“เช่นนั้นนี่ใช่เจ็บไปเองหรือไม่?”
“เจ็บ เจ็บ!” เชียนหนิงถูกมือข้างนั้นบิดขึ้นมานางเจ็บจนน้ำตาจะไหลออกมาอยู่
