เอ่ยขึ้นอย่างช่วยไม่ได้
“เขานำไปให้ว่าที่ภรรยาของเขาไม่ได้เอาไปเก็บไว้เองเสียหน่อย ไม่เป็นไรหรอก”
หงส์ขาวตะลึงค้างมองซู่อีด้วยความไม่อยากเชื่อ
หนานเสียนคนชั่วนั่นขนของในขุมสมบัติเขาไปหมดเกลี้ยง ซู่อีกลับพูดคำเดียวว่าไม่เป็นไร?
หงส์ขาวใจน้ำตาไหลดั่งพายุ “ท่านไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาทำเกินไปเพียงใด! ขนของในขุมสมบัติข้าไปไม่เหลือก็ช่างมันแล้ว ข้าปวดใจและน้อยใจมากอยู่แล้ว เจ้าคนชั่วนั่นกลับหยิบเอาขวดขวดหนึ่งออกมารองน้ำตาข้า”
“ท่านว่าเขาเกินไปหรือไม่? เขากำลังเยาะเย้ยข้า ดูหมิ่นข้า! เขาจะต้องอิจฉาขนสวยๆ ของข้า แล้วก็ยังอิจฉาที่นกน้อยของข้าใหญ่ เขาจงใจทำ!”
ซู่อีตกตะลึง นางคิดไม่ถึงว่าหนานเสียนจะทำเช่นนี้ สีหน้าก็ยิ่งจนใจกว่าเก่า
“อาจจะ เขามีความทุกข์ใจของเขากระมัง?”
หงส์ขาวยกปีกขึ้นชี้ ซู่อีด้วยความโมโหและน้อยใจ “ท่านเข้าข้างลูกตัวเอง ท่านทำเพื่อลูกชายของท่านทำร้ายข้าเช่นนี้ ข้าโกรธแล้ว แบบที่ง้ออย่างไรก็ไม่หาย!”
“อ้อ”
ท่าทีซู่อีนิ่งเรียบ “อีกไม่นานข้าจะลงจากเขาแล้ว”
ลงเขา?
หงส์ขาวตกตะลึงในทันที มันลืมแม้แต่จะร้องไห้แต่จ้องมองซู่อีค้าง “ท่านจะไปแล้วหรือ? ไม่ต้องการข้าแล้วหรือ? ท่านจะทิ้งข้าแล้วหรือ? ซู่อี ท่านคงจะไม่กลับไปหาคนเลวที่ทอดทิ้งเจ้าเพื่อผู้หญิงคนอื่นหรอกใช่หรือไม่? ข้าไม่ยอม ท่านห้ามกลับไปหาเขา!”
ซู่อีหัวเราะออกมาเบาๆ “เขา? เจ้าคิดว่า…เขาเพียงคนเดียวสมควรให้ข้าลงจากเขาหรือ?”
“จริงห
