รือ?” หงส์ขาวมองซู่อีด้วยความสงสัย
“ย่อมจริงอยู่แล้ว เขามีหญิงอื่นแล้วย่อมไม่ต้องการข้าอีก เขาก็มีลูกชายลูกสาวอื่นแล้ว หนานเสียนก็จะไม่กลับไปอีก เช่นนั้นเหตุใดข้าจะต้องไปหาเขา? ที่ข้าจะไปหาคือว่าที่ภรรยาของหนานเสียน”
ที่นางต้องการมีเพียงอยู่คู่กันไปตลอดชีวิตก็เท่านั้น เขาเคยสัญญาเอาไว้กับนางก็ทำเพราะรักโดยไม่สนใจอะไร หากหมดสัญญาเช่นนั้นแล้ว นางก็จะไม่ยอมถอยเพราะรักอีก
หงส์เอ่ยถามด้วยความสงสัย “หนานเสียนมีภรรยาแล้วจริงหรือ? เช่นนั้นนางจะชอบข้าหรือไม่?”
ซู่อีแย้มยิ้ม “ของในขุมสมบัติของเจ้าเหล่านั้นก็ล้วนขนไปให้นาง หากเจ้าใจกว้างเสียหน่อยนางอาจจะชอบเจ้า”
หงส์ขาวดีใจ นั่นจะเป็นสมบัติของครอบครัวหนานเสียนต่อจากนี้เชียว ถึงหนานเสียนจะทำกับมันเกินไปเสียหน่อย แต่มันก็รู้ว่าหนานเสียนชอบมัน
หากหลังจากนี้ภรรยาของหนานเสียนไม่ชอบมัน เช่นนั้นมันจะอยู่ต่อได้อย่างไร…
“เหตุใดเจ้าจึงอยากให้นางชอบเจ้า?” ซู่อีเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม
“ข้า…” คำพูดของหงส์ติดอยู่ที่ปากแต่ก็พูดออกไปไม่ได้
เพื่ออะไร?
แน่นอนว่าเพื่อซู่อี
แต่มันอายุยังน้อยนักยังไม่สามารถกลายร่างได้ ซู่อีจะต้องไม่ชอบมันที่เป็นเช่นนี้แน่
