น หากท่านกล้าหลอกข้าละก็…” ดวงตาเฟิงหรูชิงส่องแสงเย็นยะเยือก
ประโยคสุดท้ายนางไม่ได้พูดออกไปแต่กลับแฝงด้วยความข่มขู่คุกคาม ถังอิ่นเงยหน้าขึ้นกวาดสายตามองคนตระกูลถังทุกคน
“ภายในสองวันน้ำหญ้าวิเศษระดับห้ามา แล้วก็ข้าจะจากไปกับชิงเอ๋อร์” เสียงถังอิ่นชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ “อีกอย่าง พูดกับเสี่ยวชิงของข้าต้องอ่อนโยนให้ข้าด้วย ในตระกูลถังใครกล้าไร้มารยาทกับนางข้าจะหนีออกจากบ้าน แบบที่ไม่กลับมาอีกเลย”
ตอนที่พูดประโยคสุดท้าย ถังอิ่นมองไปยังถังลั่วอย่างเห็นได้ชัด คนที่คำพูดนั้นเจาะจงถึงจัดเจนนักจนถังลั่วชะงัก
ถ้าไม่ใช่เพราะร่างกายที่พิเศษของถังอิ่นเขาไม่มีทางยอมรับความอยุติธรรมเช่นนี้แน่
“เสี่ยวชิง พวกเราไปหาเชียนหนิงกัน” ถังอิ่นหันไปทางถังลั่ว “จริงสิ เชียนหนิงล่ะ?”
ผู้เฒ่าถังอีอ้าปาก แววตาแฝงด้วยความรู้สึกผิด “นางอยู่ที่ศาลบรรพชน เจ้าไปหานางที่ศาลบรรพชน”
ศาลบรรพชน?
สายตาถังอิ่นแฝงด้วยความสงสัย ไม่เข้าใจว่าเหตุใดเชียนหนิงจึงไปศาลบรรพชน
“สองวันนี้เสี่ยวชิงอยู่กับข้าก็พอแล้ว” ถังอิ่นเม้มปาก “ข้าไม่อยากเห็นคนตระกูลถังคนใดในจวนนอกจากเชียนหนิง”
…
ทางไปศาลบรรพชนค่อนข้างไกลจากหน้าจวน แต่ตลอดทางเห็นคนตระกูลถังน้อยมาก ค่อนข้างสงบเงียบ
“เสี่ยวชิง น่าเสียดายยาวิเศษระดับสี่หนึ่งพันอันนั้นของเจ้า…” ถังอิ่นรู้สึกปวดใจ นั่นเป็นยาวิเศษของเสี่ยวชิง ไม่ควรจะให้คนพวกนี้
เฟิงหรูชิงยิ้มบาง “ข้าไม่ใช้ ขอเพี
