หมดจะต้องก้าวข้ามขั้นได้แน่!
สายตาหนานเสียนอ่อนโยนลงหลายส่วน “ว่าที่ลูกสะใภ้ท่านให้ท่านเป็นของขวัญพบหน้า ข้าเก็บไว้เองครึ่งหนึ่ง ที่เหลือก็ให้ท่าน”
มุมปากหญิงชุดขาวกระตุกอยู่หลายครั้งอย่างไม่อาจอธิบายได้ ปริมาณนี่เพียงแค่ครึ่งหนึ่งของที่นางให้?
“นางรู้ราคาของน้ำวิเศษนี่หรือไม่?”
พูดขึ้นมาแล้วน้ำวิเศษน่าจะไม่มีราคา เพราะว่ามีเงินก็ไม่แน่ว่าจะซื้อได้
แต่ว่าที่ลูกสะใภ้ของตนกลับให้ทีหนึ่งเป็นขวด?
“นางรู้”
นางรู้ แต่ก็ยังให้มา
ประโยคหลังหนานเสียนไม่ได้พูดออกไป นิสัยเย็นชาเช่นเขาไม่ชอบพูดมากความ
“แม่นางผู้นี้สามารถนำน้ำวิเศษมาได้เยอะเพียงนี้ ต้องไม่น้อยหน้าคู่หมั้นที่คนผู้นั้นหามาให้เจ้าแน่” หญิงชุดขาวยิ้มบางๆ ดื้อดึงเอาความคิดตัวเองเป็นหลัก อีกทั้งยังชั่วร้ายนัก เจ้าชอบแม่นางผู้นั้นจริงก็อย่าให้คนพวกนั้นนำความเดือดร้อนมาให้นางจึงจะถูก”
สายตาหนานเสียนมืดลงหลายส่วน
เมื่อก่อนตอนนางพูดถึงคนคนนั้นจะแฝงด้วยความเกลียดชังและความเจ็บปวด ตอนนี้กลับสามารถนิ่งสงบได้เช่นนี้ คิดว่าคงจะสามารถเดินออกมาจากเรื่องเหล่านั้นได้แล้ว…
“ข้านำหยกแขวนให้นางไปแล้ว”
เพียงประโยคนี้ทำให้ดวงตาหญิงชุดขาวแฝงด้วยความประหลาดใจ หลังจากนั้นก็อดที่จะมีรอยยิ้มไม่ได้
“ดูเหมือนเจ้าจะชอบแม่นางผู้นี้มากจริงๆ ในที่สุดตอนนี้เจ้าก็มีหญิงสาวที่อยากสู่ขอแล้ว ข้าที่เป็นแม่ก็วางใจ” หญิงชุดขาวถอนหายใจเบา “นิสัยเจ้าเย็นชาตั้งแต่เล็ก บางท
