ะทำร้ายตบะของตัวเอง แต่สุดท้ายแล้วสิ่งที่ได้กลับเป็นเพียงแค่ฝันร้าย
ตอนนี้ตื่นจากฝันร้ายนั่นแล้ว นางจะไม่ยอมกลับไปอีก
“ข้าไม่ให้เข้าทำร้ายชิงเอ๋อร์ และไม่ให้เขาทำร้ายท่านอีก”
“วางใจเถอะ ข้าปล่อยวางอดีตแล้วย่อมไม่ถูกทำร้ายอีก” นัยน์ตาหญิงชุดขาวนิ่งสงบไม่ฉายแววใดราวกับใจนางตกอยู่ในความเงียบนานแล้ว ตอนนางรักเขา ทุกคำพูดของเขา ทุกการกระทำของเขาล้วนสามารถทำให้นางเจ็บปวดใจได้ แต่หากไม่รักแล้ว เขาทำอะไรล้วนไม่สามารถทำร้ายนางได้
หนานเสียนเงียบไปชั่วครู่ “ชิงเอ๋อร์ให้ของขวัญท่านแล้ว ท่านควรจะให้กลับเสียหน่อยหรือไม่?”
หญิงชุดขาวชะงักรอยยิ้มนางหายไป “ข้าเกือบลืมเรื่องนี้เสียสนิท แต่ข้าไม่รู้ว่านางชอบอะไรหรือไม่เจ้าลองไปถามนางดู? ข้าจะได้เตรียมให้พร้อมด้วย”
“ไม่จำเป็น ข้าเห็นขุมสมบัติของหงส์ขาวมีของมีค่ามากมาย ข้าเลือกมาไม่กี่อันก็พอ”
“…”
ขุมสมบัติของหงส์ขาว?
หญิงชุดขาวลังเลเล็กน้อย “ของวิเศษในมือข้าก็มีต้องมากมายเหตุใดเจ้าต้องเอาขุมสมบัติของหงส์ขาว? ของมีค่าทุกชิ้นในขุมสมบัติสำคัญต่อหงส์ขาวมาก หากเจ้าเอาไปมันจะต้องร้องไห้”
มุมปากหนานเสียนยกยิ้มบาง “ของวิเศษในมือท่านรอท่านเจอนางแล้วค่อยให้นางด้วยตัวเองจะดีกว่า”
“เช่นนั้นก็ได้” หญิงชุดขาวถอนหายใจเบา
“ทำมันร้องไห้ก็ร้องไห้เถอะ อย่างไรเสียในเดือนหนึ่งเจ้านั่นก็ชอบร้องไห้ไม่รู้กี่ครั้ง ข้าเกือบจะไล่มันไปอยู่แล้ว”
แม้นางอยากจะให้ของมีค่าในมือนางมาก
