้เฉินแข็งทื่อขึ้นมาในทันที เขากำหมัดแน่นแม้แต่หายใจยังยากลำบาก ชายหนุ่มเย็นชาและสูงส่งเฉกเช่นเดิม เหมือนกับว่าตรงหน้าเขาทุกสิ่งทุกอย่างเป็นเพียงเศษดินโคลน เขาเป็นดอกบัวที่บริสุทธิ์เพียงดอกเดียวบนโลก
ชิงหลิงที่เพิ่งตามออกมาก็เห็นหนานเสียนเดินออกนอกประตูจวนองค์หญิงพอดี ใบหน้าเล็กของนางซีดลงในทันใดแทบจะร้องไห้ออกมาจบกัน คราวนี้ชื่อเสียงขององค์หญิงได้จบสิ้นกันก็คราวนี้!
ต่อจากนี้ผู้คนในใต้หล้าก็จะรู้ว่าองค์หญิงบีบบังคับกั๋วซือ แล้วยังให้เขาค้างคืนด้วย! หากเรื่องนี้ถึงหูฮ่องเต้ นางกับหลิวลี่อย่าหวังจะได้มีชีวิตรอดเลย
“ท่าน…” เสียงหลิ่วอวี้เฉินสั่นเทิ้มราวกับไม่อยากจะเชื่อ “ท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?”
สายตานิ่งเรียบของหนานเสียนกวาดไปทางหลิ่วอวี้เฉิน เพียงอึดใจเดียวหลิ่วอวี้เฉินก็รู้สึกถูกโจมตีอย่างแรงเข้าที่อกล้มลงกับพื้น เลือดไหลออกจากลำคอใบหน้าหล่อเหลาตกใจจนไร้สีเลือดนี่เพิ่งจะเช้าตรู่ฟ้าเพิ่งจะสว่าง เพื่อมาดักรอเฟิงหรูชิงพวกเขาจึงได้ตั้งใจมาปิดอยู่หน้าประตูก่อน
ทว่า…ตอนนี้กั๋วซือหนานเสียนกลับเดินออกมาจากในจวนองค์หญิง มันหมายถึงอะไรก็ชัดเจนแจ่มแจ้งดีอยู่แล้ว เมื่อคืนเขา…อยู่ค้างคืนในจวนองค์หญิง!
ใจหลิ่วอวี้เฉินเกิดตื่นตระหนก ไม่รู้เพราะเหตุใดเวลาเผชิญหน้ากับแววตานิ่งเรียบของหนานเสียน ในใจของเขาเกิดความกลัวจากข้างในออกมายังข้างนอก
ความกลัวนี้…ทำมให้เขาอยากจะหนีไปให้รู้แล้วรู้รอด!
“เหตุ
