ใดข้าจึงอยู่ที่นี่?” หนานเสียนยกยิ้มบาง “ถามชิงเอ๋อร์พวกเจ้าก็จะรู้”
ต่อให้รู้คำตอบดีอยู่แล้วแต่พอคำพูดออกจากปากหนานเสียน ใจหลิ่วอวี้เฉินก็ยังคงสั่น เขาลุกจากพื้นกุมหัวใจแน่น
“กั๋วซือ ข้าเคยทำผิดต่อองค์หญิงหลายเรื่องจริง และข้าก็รู้ว่าข้าในตอนนี้ไม่คู่ควรกับนาง แต่ข้าจะไม่ยอมเลิกรา! ไม่ว่าข้างกายนางจะมีคนมากสักเพียงใดข้าก็จะมุ่งมั่นเพื่อให้ได้อยู่ข้างกายนาง”
ดวงตาหนานเสียนมืดลงทันใด
จากนั้น…
หลิ่วอวี้เฉินที่ยืนอยู่ไม่ไกลออกไปนักก็รู้สึกถึงแรงกัดดันที่กดลงมาจากศีรษะ แรงกดดันนี่ราวกับภูเขาลูกใหญ่ยักษ์กดลงมาจนร่างของเขาเอนเอียง สุดท้ายเข่าก็กระแทกพื้นแรงจนเขาเจ็บ
หน้าหลิ่วอวี้เฉินมีเหงื่อเย็นไหลซึมออกมา เขาอยากจะลุกขึ้นจากพื้นแต่รู้สึกเหมือนมีมือสองข้างที่มองไม่เห็นกดบ่าเขาเอาไว้ กดลงมาจนกระดูกเข่าเขาเกือบแหลกก็ยังไม่สามารถลุกขึ้นได้
“อยากอยู่ข้างกายนางก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้” หนานเสียนเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ
“ขอเพียงแค่เอาชนะข้าให้ได้”
“แล้วก็…” เขายิ้มบางๆ แล้วเอ่ยต่อ
“ชิงเอ๋อร์เคยพูดไว้ นางชอบคนรูปงามและแข็งแกร่ง ฝันอยากจะเข้าไปในจวนของนางนอกจากจะเอาชนะข้าแล้วจะต้องรูปงามกว่าข้าด้วย”
“…”
ไม่ต้องพูดถึงว่าจะสามารถเอาชนะเจ้านี่ได้หรือไม่ เพียงแค่หน้าตา…พวกเขาก็ด้อยกว่าหลายขุมแล้ว นอกเสียจากเจ้านี่จะเสียโฉม มิเช่นนั้นจะเอาชนะเขาได้อย่างไรกัน?
ส่วนถ้าหากเสียโฉมละก็…ทุกคนหันไปมองหลิ่วอวี้เฉินที่ถ
