้าเคยบอกเจ้าแล้ว ข้ารักเจ้า ข้าไม่อยากให้เจ้าต้องลำบากใจ แถมเรื่องนี้เสด็จพ่อและเสด็จพี่ข้าเป็นฝ่ายผิด ข้าไม่ใช่คนไร้เหตุผล แต่ข้าจะไม่ช่วยพวกเขาก็ไม่ได้ ดังนั้น ข้าจะหาวิธีอื่นดู”
ชิงหย่วนยิ่งรู้สึกผิด แต่เขายิ่งรู้สึกนับถือในตัวจื่อเยียนมากขึ้น
ถ้าเป็นผู้หญิงทั่วไป คงร้องไห้ฟูมฟายลงไปดิ้นกับพื้น เพื่อบีบให้จวนเฟิงอวิ๋นยอมออกหน้าให้ได้
มีเพียงจื่อเยียนเท่านั้น ที่เป็นคนเข้าใจคนอื่นเสมอมา แบบนี้เขาจะไม่สนใจนางได้อย่างไร
“จื่อเยียน…” ชิงหย่วนพูดด้วยความฝืนใจ เขากอดนางไว้แน่น “รับปากกับข้า เรื่องนี้เจ้าอย่าเพิ่งทำอะไรทั้งนั้น คนที่เสด็จพ่อและเสด็จพี่เจ้าล่วงเกินเป็นคนที่พวกเราต่อกรด้วยไม่ได้จริงๆ !”
จื่อเยียนเงยหน้าขึ้นด้วยความแปลกใจ แววตาของนางดูสงสัย
เสด็จพ่อกับเสด็จพี่ลงไม้ลงมือกับแคว้นหลิวอวิ๋นไม่ใช่หรือ
โลกใบนี้ก็เป็นแบบนี้มิใช่หรือ ผู้ชนะได้เป็นใหญ่ ผู้ปราชัยไร้ที่ยืน!
ที่จริงแล้วนางไม่คิดว่าเสด็จพ่อทำผิดตรงไหน แค่เสียดายว่าฝีมือสู้ศัตรูไม่ได้ ก็แพ้พ่ายไปเท่านั้น
แต่จวนเฟิงอวิ๋นที่เป็นผู้มีอิทธิพลของโลกสันโดษ ไยจึงหวาดกลัวแคว้นหลิวอวิ๋นกระจอกๆ เช่นนี้
จื่อเยียนก้มหน้า เดิมนางไม่คิดจะใช้คำพูดปลุกปั่นให้ชิงหย่วนต้องออกหน้า เพราะความรักที่เขามีให้นาง เขาคงนั่งดูเฉยๆ ไม่ได้แน่นอน
แต่ในเมื่อศัตรูคนนั้นทำให้ชิงหย่วนรู้สึกกลัวได้ถึงเพียงนี้ ต่อให้นางพูดจาปลุกปั่นไปก็คงไม่มีประโยชน์
จร
