องชิงหย่วนแล้วเดินตามจื่อเยียนออกนอกประตูจวนเฟิงอวิ๋นไป
…
จวนเฟิงอวิ๋น ในหุบเขาแห่งหนึ่ง
จื่อเยียนเดินออกมาจากประตูจวน และยืนอยู่บนยอดเขา
หมอกขาวปกคลุม งดงามดังแดนสวรรค์
“นังแพศยา ที่ข้าให้เจ้าตามมาด้วยวันนี้ ก็เพื่อให้เจ้ารู้ว่าชิงหย่วนรักข้ามากแค่ไหน” จื่อเยียนหัวเราะหึแล้วหันหลังไปมองดูสาวใช้ชุดขาวที่ตามมาด้านหลัง “เจ้าเห็นแล้วใช่หรือไม่ ความสัมพันธ์ระหว่างข้ากับเขา ไม่มีทางมีมือที่สามเข้ามาแทรก มิหนำซ้ำเขายังจำไม่ได้ว่าตอนนั้นเป็นเจ้าที่ช่วยเขาไว้”