้ “ชิงหย่วน เจ้าคิดว่าข้าโง่เหรอ หนานเสียนเป็นคนทำอะไรตามใจมาตลอด! ไม่เคยมีการตักเตือนใครล่วงหน้า เขามีแต่ลงมือทันที ไม่ว่าเจ้าได้ทำอะไรลงไปก็ตาม!”
“พอได้แล้ว!” เมื่อเห็นชิงหย่วนจะอ้าปากพูดต่อ เฟิงอิงจึงพูดเสียงแข็งเพื่อขัดจังหวะชิงหย่วนไว้
“คุณหนู ตอนนี้คุณชายหนานเสียนยังไปไม่ไกลนัก ท่านวิ่งตามไปพบเขาได้ เพื่อจะได้ถามเขาว่าที่มาคราวนี้มีเรื่องอะไรกันแน่”
ถังอวี้ร้องฮึ นางมองดูชิงหย่วนและเฟิงอิงด้วยสายตาดูถูก ปากยิ้มแบบถากถาง
“ข้าต้องตามคุณชายหนานเสียนอยู่แล้ว รอข้ากลับมาแล้วค่อยมาคิดบัญชีกับพวกเจ้า! เฟิงจาง พวกเราไปกันเถอะ!” นานๆ หนานเสียนจะมาสักที นางจะไม่ยอมพลาดโอกาสนี้ไปแน่ๆ
ชิงหย่วนมองดูถังอวี้ที่วิ่งลงเขาไป เขามีสีหน้าโมโห “เฟิงอิง พวกเราต้องอดทนนางอีกนานแค่ไหน”
เฟิงอิงเงียบ
ผ่านไปสักครู่ เขาเงยหน้ามองฟ้าสีคราม แววตาดูว่างเปล่าและไม่รู้ว่าจะทำเช่นไร “ชิงหย่วน ข้าไม่มีหนทางอื่น ขอแค่นางไม่ออกไปก่อเรื่อง พวกเราอดทนได้นานแค่ไหนก็ได้ ตอนนี้พวกเรากลับกันก่อนเถอะ ไปคุยกันต่อว่าจะหาตัวนายหญิงกับคุณหนูใหญ่ได้อย่างไร”
เมื่อพูดจบ เฟิงอิงหันหลังแล้วเดินเข้าจวนไป
ชิงหย่วนเดินตามไป เมื่อเขากลับเข้าไปได้ไม่นาน สาวใช้ก็เดินเข้ามาแล้วรายงานด้วยความเคารพว่า
“ผู้พิทักษ์ชิงหย่วน องค์หญิงจื่อเยียนเสด็จมาเจ้าค่ะ”
จื่อเยียน?
ชิงหย่วนตะลึง
หากเป็นเมื่อก่อน การที่จื่อเยียนมาคงทำให้เขาดีใจ แต่พอคิดถึ
