งเกินคุณชายหนานเสียน!
จะให้เขาออกหน้าแทนพวกเขาหรือ เฮอะๆ เขาไม่โง่ขนาดนั้นหรอก!
“คุณชายหนานเสียนวางใจเถอะ!” ชิงหย่วนกัดฟัน “ทั้งหมดนั้นเป็นผลจากการกระทำของแคว้นหลงอ้าวเอง หาเรื่องใส่ตัว ข้าไม่มีทางออกหน้าช่วยเหลือแคว้นหลงอ้าวแน่นอน”
“อืม”
น้ำเสียงของหนานเสียนฟังดูราบเรียบ
เขาเลิกมองชิงหย่วน เขากลับหลังสะบัดชายแขนเสื้อแล้วเดินลงไปในหุบเขา
เจ้างูเขียวโผล่หัวออกมาจากชายแขนเสื้อของหนานเสียน แววตาของมันดูเป็นห่วง “นายท่าน อาการบาดเจ็บของท่านยังไม่หายสนิท ทำไมต้องรีบร้อนมาเตือนคนของจวนเฟิงอวิ๋นด้วย ไว้วันหลังค่อยมาก็ได้นี่”
หนานเสียนหยุดนิ่ง ใต้สายลมโชยเอื่อย ชุดขาวราวหิมะของเขา ชายแขนเสื้อปลิวไสว
“ข้าไม่ชอบให้มีอะไรมาคุกคามความปลอดภัยของนาง”
“เช่นนั้นนายท่านกำจัดจวนเฟิงอวิ้นทิ้งเสียเลยก็ได้นี่”
หนานเสียนเงียบไปครู่หนึ่ง “ชิงเอ๋อร์เป็นคนจิตใจงาม นางคงไม่อยากให้ข้าเข่นฆ่าผู้คน เข่นฆ่าผู้บริสุทธิ์ ถ้าจวนเฟิงอวิ๋นลงมือก่อน แล้วข้ากำจัดจวนเฟิงอวิ๋นทิ้งจึงเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล แต่ข้าจะไม่ปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นแน่นอน!”
ชิงเอ๋อร์ไม่ใช่คนถูกรังแกแล้วจะอยู่เฉยๆ และเช่นเดียวกัน นางไม่เคยเข่นฆ่าผู้บริสุทธิ์เลยสักคน
คนที่นางจะเผชิญหน้าด้วยมีแค่คนที่รังแกคนของนางก่อนเท่านั้น!
เจ้างูเขียวตะลึง “นายท่าน ท่านชอบองค์หญิงแล้วสินะ?”
ชอบนางหรือ
หนานเสียนยิ้มน้อยๆ แววตาของเขาดูอ่อนโยน “เสี่ยวชิง”
เจ้
