างูเขียว “…ข้าชื่อชิงจู๋ ไม่ได้ชื่อเจ้างูน้อย นายท่านเปลี่ยนไปจริงๆ!”
“เสี่ยวชิง” ดูเหมือนหนานเสียนจะไม่ได้ยินคำทัดทานของเจ้างูเขียว ดูราวกับตรงหน้าของเขากำลังปรากฏภาพของหญิงสาว “ข้ารู้จักนางมาตั้งนานแล้ว”
เจ้างูเขียวกะพริบตา “นายท่านรู้จักนางมานานแล้วหรือ”
“เปล่า ตั้งแต่ข้ารู้ความ นางก็มาปรากฏในความฝันของข้า”
นางที่อยู่ในความฝัน แม้จะเห็นใบหน้าไม่ชัดนัก แต่ดวงตาคู่นั้นช่างมัดใจเขาได้สนิท
นัยน์ตาของหญิงสาวแฝงความรู้สึกเจ็บปวดและสิ้นหวัง กอดศพของเขาไว้แน่น ราวกับตกลงในห้วงแห่งความโศกเศร้าไม่อาจตะเกียกตะกายออกมาได้
เขาอยากซับน้ำตาให้นาง อยากกอดนางแน่นๆ อยากบอกให้นางรู้ว่าเขาอยู่ข้างกายนางเสมอ
แต่ไม่นาน เขาก็ตื่นขึ้นมาจากความฝัน มีเพียงความรู้สึกเจ็บปวดในใจที่ดูเหมือนจริง จริงขนาดที่เมื่อตื่นขึ้นมาแล้วก็ยังคงรู้สึกเช่นนั้น
“เพื่อตามหานาง เขาใช้ความพยายามอย่างยิ่งในการปลุกเข็มทิศเทพ…ของวิเศษประจำตระกูลขึ้นมา เพื่อใช้ตามหานาง”
แต่น่าเสียดาย…ครั้งแรกที่พบเฟิงหรูชิง เขารู้สึกสงบนิ่ง ไม่หวั่นไหวใดๆ
ทั้งๆ ที่นางหลบหน้าเขา รังเกียจเขา ใจของเขาก็สงบนิ่งไม่หวั่นไหว หรือแม้แต่นางแต่งงานกับชายอื่นไป เขาก็ไม่สะเทือนใจแม้แต่น้อย
จนกระทั่งวันนั้น…
