วจะล้าหลังเหลือเกิน” ถังจือถือกระบี่ที่อาบด้วยเลือด นางเดินเข้าไปหาเสินอู่ช้าๆ “นายหญิงของข้าไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปแล้ว ในโลกนี้ไม่มีใครสู้นางได้!”
แววตาของถังจือดูมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว ใบหน้าอันงดงามภายใต้แสงจันทร์ดูเปล่งประกายมีรัศมี
“โฮก!”
“อู๊ว!”
ฝูงสัตว์ต่างร้องคำรามเสียงดังราวกับฟ้าร้อง ราวกับเป็นการตอบรับคำพูดของถังจือ
คืนนั้น คนของแคว้นหลงอ้าวทุกคนต่างไม่ได้หลับได้นอน
คืนนั้น แคว้นหลงอ้าวกำลังก้าวไปสู่การล่มสลาย
เสินอู่มองดูถังจือที่กำลังเดินเข้ามาหา และมองดูเสือโคร่งที่จ้องเขาอย่างกับจะเขมือบเขาทั้งตัว ในที่สุดเขาก็เก็บอาการไม่อยู่ พูดด้วยเสียงหวาดกลัวว่า “ถังจือ หากพวกเจ้าทำอะไรข้า แคว้นหลิวอวิ๋นจะต้องเสียใจภายหลัง!”
ถังจือหยุดอยู่กับที่ นางยิ้มแบบคนที่กระหายเลือด
“ตั้งแต่เสิ่นเยว่พาคนไปก่อเรื่องที่แคว้นหลิวอวิ๋น เกือบทำให้ฝ่าบาทสวรรคต แคว้นหลงอ้าวของพวกเจ้าก็ถูกลิขิตไว้ให้ถึงจุดจบ!”
ก็เหมือนกับที่องค์หญิงพูดไว้เมื่อครั้งอยู่ในป่าแห่งสัตว์วิเศษ ต่อให้ปล่อยคนพวกนั้นไป คนของจวนเฟิงอวิ๋น มีหรือที่จะไว้ชีวิตนาง
ในเมื่อเป็นไปไม่ได้ ทำไมไม่เป็นฝ่ายลงมือฆ่าให้ตายก่อนล่ะ จะปล่อยให้เป็นภัยกับตัวเองทำไม
“แต่ว่าข้าจะไม่ฆ่าเจ้า องค์หญิงสั่งไว้ ให้จับตัวเจ้ากลับไปอยู่เป็นเพื่อนลูกชายตัวดีของเจ้า!”
ตอนที่ 322 คุณชายหนานเสียน (1)
เสินอู่ตัวแข็งทื่อ เขารู้สึกหายใจไม่สะดวก
แต่ในวงล้อมของคนและส
