เขามีสีหน้าดูไม่ได้ เขากำมือแน่น
“เสินอู่!” จู่ๆ เสียงที่ชวนขนลุกก็ดังมาจากท้องฟ้า เข้าไปยังโสตของเสินอู่
สายตาของเสินอู่จ้องมองไปที่หญิงในชุดเขียว
หญิงผู้นั้นสีหน้าเย็นชา แววตาไร้อารมณ์ ชุดเขียวคล้ายใบสน ยืนอยู่นิ่งๆ ท่ามกลางความมืด
“เจ้าคือ…” เสินอู่ตาเบิกโพลง เขาหายใจแรง “ถังจือ?”
ถังจือ ผู้หญิงที่สมัยก่อนเคยติดตามน่าหลานเยียน เหตุใดบัดนี้จึงมาปรากฏตัวที่นี่
หรือว่าสัตว์วิเศษพวกนี้…มีความเกี่ยวข้องกับถังจือ?
ถังจือยิ้ม “นี่เจ้ายังจำข้าได้สินะ วันนี้ข้าได้รับบัญชาจากองค์หญิง ให้มากวาดล้างแคว้นหลงอ้าวของเจ้า”
“องค์หญิง? เจ้าหมายถึง…เฟิงหรูซวง?” น้ำเสียงและแววตาของเสินอู่ดูขึงขัง
เมื่อก่อนเขาเคยได้ยินว่า เฟิงหรูชิงยกทหารหญิงของทัพเลือดเหล็กให้เฟิงหรูซวง แต่หลายปีที่ผ่านมาทัพเลือดเหล็กไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ เขาคิดว่าพวกนางคงไม่ยอมสวามิภักดิ์กับนายใหม่
คิดไม่ถึงว่าในที่สุด กองทัพที่น่าหลานเยียนเป็นผู้ก่อตั้งจะตกเป็นของผู้อื่น
บางทีนี่อาจเป็นสิ่งที่เรียกว่าเวรกรรมมีจริง!
ทันใดนั้นเสินอู่เงยหน้าหัวเราะก้องฟ้า น่าหลานเยียน ต่อให้เจ้าเก่งแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์ ลูกสาวของเจ้าเป็นแค่คนไม่เอาถ่าน แม้แต่สิ่งที่เจ้าภาคภูมิใจที่สุดในชีวิตก็ยังถูกคนอื่นแย่งไป
