วชิง นางหย่ากับเจ้าเป็นเรื่องสมควรแล้ว” ถังอิ่นสีหน้าไร้อารมณ์
“ถ้าไม่มีเจ้า ไม่รู้ว่าจะมีหญิงชายมากมายแค่ไหนที่อยากแต่งงานกับเสี่ยวชิง เจ้ามันไม่รู้ผิดชอบชั่วดี ทำให้เสี่ยวชิงของพวกข้าต้องเสียใจ”
“…”
ตอนนี้เฟิงหรูชิงกลายเป็นคนสวย แถมยังฆ่าผู้มีฌานระดับหลิงอู่ได้เพียงชั่วพริบตา นางช่างดึงดูดใจผู้ชายมากมายเหลือเกิน แล้วมันเกี่ยวอะไร…กับการที่ผู้หญิงอยากแต่งงานกับนางด้วยล่ะ
“เจ้าพูดเป็นหรือไม่” ถังอิ่นรู้สึกว่าหลิ่วอวี้เฉินไม่สนใจนาง นางจึงโมโหมาก
“เจ้าเป็นใบ้หรือไง ถ้าต่อไปข้าเจอเจ้าอยู่ละแวกจวนองค์หญิงอีก รอให้เชียนหนิงกลับมาก่อน ข้าจะให้นางฆ่าเจ้าซะ!”
เพราะถังอิ่นเป็นคนของสกุลถัง นางย่อมมีศักดิ์ศรีและความหยิ่งผยองของตัวเองในโลกสันโดษ แต่น้อยครั้งนักที่นางจะทำตัวโอหังและวิวาทกับคนอื่น
แต่เมื่ออยู่ตรงหน้าหลิ่วอวี้เฉิน นางก็แสดงนิสัยแบบคุณหนูผู้โอหังและเสเพลออกมาเต็มที่ นางอดทนต่อคนที่รังแกเสี่ยวชิงไม่ได้ แถมเขายังมาด้อมๆ มองๆ เสี่ยวชิงอยู่ด้านหน้าจวนองค์หญิงอีก
เห็นแบบนี้มันน่าโมโห!
“องค์หญิง…สบายดีหรือไม่ อาการประชวรของฝ่าบาทเป็นอย่างไรบ้าง”
ผ่านไปสักครู่ น้ำเสียงอันขัดแย้งในใจของหลิ่วอวี้เฉินก็ดังขึ้น
“เสี่ยวชิงมีข้าอยู่เป็นเพื่อน นางต้องมีความสุขอยู่แล้ว ส่วนอาการของท่านลุงฮ่องเต้มีข้าคอยช่วยอยู่ ข้าจะช่วยนางหายาวิเศษมารักษาท่านลุงฮ่องเต้” ถังอิ่นเชิดหน้าขึ้น แล้วชี้นิ้วมาที่ตัวเ
