ตอนที่ 313 หมากัดกัน (4)
พอพูดจบ หลิ่วฮูหยินก็ถลึงตาใส่ถานซวงซวง ก่อนจะสะบัดหน้าเดินออกไป
ถานซวงซวงกัดริมฝีปากแน่น นางจ้องดูหลิ่วฮูหยินเดินจากไปแล้วก้มหน้า
“อวี้เฉิน ท่านป้าไม่ชอบข้า ข้าไม่อยากทำตัวเป็นผู้หญิงหน้าไม่อาย เดี๋ยวข้าจะไปจากบ้านสกุลหลิ่ว” นางเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่ใสบริสุทธิ์ชวนให้คนรักใคร่ “แต่ข้าไม่คิดว่าท่านติดค้างอะไรข้า สิ่งที่ข้าทุ่มเทไปข้าทำด้วยความเต็มใจ เพราะว่าท่านเป็นคนที่ข้ารักที่สุดในโลกนี้”
มือที่กำแน่นของหลิ่วอวี้เฉินค่อยๆ คลายออก เขาปวดหัวจนต้องคลึงขมับ “ซวงเอ๋อร์ ข้าจะหาที่พักนอกบ้านสกุลหลิ่วให้เจ้า เดี๋ยวเจ้าย้ายไปอยู่ที่นั่นข้าจะได้ไปเยี่ยมเจ้าสะดวก และเจ้าจะได้ไม่ต้องถูกคนรังแก”
“…” ถานซวงซวงอึ้ง
นางมองดูหลิ่วอวี้เฉินด้วยความตะลึง ใบหน้าของนางซีดขาวยิ่งกว่าไก่ต้ม
เขาจะไล่นางไป! นี่เขาคิดไล่นางไปจริงๆ !
เพราะอะไร เพราะเฟิงหรูชิงจะกลับมา? นางต้องหลีกทางให้เฟิงหรูชิงใช่หรือไม่
พูดให้น่าฟังคือจะได้ไม่ถูกนางรังแก แต่ทันทีที่นางจากบ้านสกุลหลิ่วไปก็อย่าคิดว่าจะได้กลับเข้ามาอีก
ต่อไป คงได้เป็นเพียงบ้านน้อย เทียบไม่ได้แม้แต่การเป็นอนุ!
“อวี้เฉิน…” จู่ๆ ถานซวงซวงก็น้ำตาไหลพราก นางมองสิ่งต่างๆ พร่ามัว “ขอโทษด้วย ข้าทำให้ท่านต้องลำบากใจ ท่านวางใจเถอะ ข้าจะหลีกทางให้องค์หญิง ถึงอย่างไรข้าก็ไม่เคยคิดจะแย่งของกับนาง ข้าไม่อยากให้นางเข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างเราสองคนผิด
