สำหรับข้า การได้อยู่เคียงข้างท่าน ข้าก็พอใจแล้ว”
หลิ่วอวี้เฉินหลับตา “ซวงเอ๋อร์ เจ้าคิดมากไปแล้ว ข้าไม่ได้ทำเพื่อองค์หญิง”
“อวี้เฉิน เจ้าไม่ต้องอธิบายอะไรทั้งนั้น ข้าเข้าใจดี” ถานซวงซวงยิ้มขื่นๆ “ข้าไม่ใช่ผู้หญิงที่ไม่มีเหตุผล ฐานะของเราสองคนแตกต่างกันเกินไป ข้าไม่อาจแต่งงานกับท่านได้ ตอนนั้นเพื่อท่านกับท่านป้า ข้ายอมโดนโบยแทนถึงสองร้อยที ข้าทำไปด้วยความเต็มใจ ท่านไม่ต้องคิดว่าติดค้างอะไรข้า”
“พอได้แล้ว!”
จู่ๆ หลิ่วอวี้เฉินก็ถลึงตา แววตาของเขาไม่อบอุ่นเหมือนที่เคย “ข้าบอกแล้วอย่างไรว่าไม่ใช่เพราะเฟิงหรูชิง เจ้าฟังไม่รู้เรื่องหรือ อีกอย่าง เจ้าเลิกพูดถึงเรื่องถูกโบยสองร้อยทีนั่นสักทีได้หรือไม่! ท่านแม่บอกข้าหมดแล้ว ว่าวันนั้นเจ้าหาเรื่องนางก่อน ทำให้นางเข้าใจผิด! แต่เจ้ายอมถูกโบยแทนข้ากับท่านแม่ถึงสองร้อยทีจริงๆ ข้ายอมรับในน้ำใจของเจ้า แต่ไม่ได้หมายความว่าจะยอมให้เจ้าหยิบเรื่องนี้ขึ้นมาลำเลิกไปตลอดชีวิต!”
ใบหน้าอันงดงามของถานซวงซวงเจื่อนลงในทันที
นี่เป็นครั้งแรกที่หลิ่วอวี้เฉินพูดกับนางด้วยน้ำเสียงแบบนี้
นางเป็นเพียงผู้หญิงอ่อนแอคนหนึ่ง แต่กลับแบกรับความเจ็บปวดแทนเขามากมายขนาดนี้ ต่อให้หยิบมาลำเลิกไปตลอดชีวิตแล้วจะเป็นอะไรหนักหนา ทำไมจะพูดเรื่องนี้ไม่ได้
“ข้าอุตส่าห์กลับมาบ้าน แต่ดันต้องมาแก้ปัญหาความขัดแย้งระหว่างเจ้ากับแม่ข้า ข้าเหนื่อยไม่เป็นหรืออย่างไร นางเป็นแม่ข้านะ! ข้าจะทำอ
