ปสอนงานพวกสัตว์วิเศษที่ข้าทำสัญญาตอนอยู่ในป่าแห่งสัตว์วิเศษแล้วกัน”
“โฮ่”
หมีหนึ่งขานรับด้วยความตื่นเต้น
เจ้านายให้มันสอนพวกสัตว์วิเศษตัวอื่นๆ นี่แสดงให้เห็นว่า มันกลับไปเบ่งที่ป่าแห่งสัตว์วิเศษได้แล้ว
ไม่ต้องทนถูกพ่อบ้านหมาป่าของจวนองค์หญิงรังแกอีกต่อไป
มีเพียงสิ่งเดียวที่มันเสียดาย สิ่งนั้นคือผลเทียนหลิงกั่ว
“จริงสิ ข้าจะให้ผลเทียนหลิงกั่วกับเจ้า เจ้านำติดตัวกลับไปด้วยล่ะ”
ผลเทียนหลิงกั่วที่ปลูกโดยเฟิงหรูชิงกับที่ปลูกโดยสัตว์วิเศษมีความแตกต่างกันอย่างมาก
ผลเทียนหลิงกั่วที่สัตว์วิเศษปลูกนั้นไม่ต่างกับผลเทียนหลิงกั่วตามธรรมชาติ แต่หากเป็นฝีมือของเฟิงหรูชิงแล้วรสชาติของมันยิ่งหวานหอม นี่เป็นผลจากพลังวิเศษของนางที่แตกต่างจากคนอื่นๆ
ดังนั้นต่อให้สัตว์วิเศษรู้จักวิธีปลูกเทียนหลิงกั่วแล้ว พวกมันยังคงติดอกติดใจในผลเทียนหลิงกั่วของเฟิงหรูชิงอยู่ดี
แน่นอนว่าหมีหนึ่งไม่คิดแบ่งผลเทียนหลิงกั่วที่เจ้านายให้กับสัตว์วิเศษตัวอื่นๆ เพราะพวกมันแยกความแตกต่างไม่ออก หมีหนึ่งเอาผลเทียนหลิงกั่วธรรมดาให้พวกมันก็คงไม่มีใครรู้
“เจ้ากระต่าย พวกเจ้าสองตัวไปจัดเตรียมที่พักให้แขกแล้วกัน” เฟิงหรูชิงเอามือลูบหัวกระต่ายวิเศษ แล้วหันไปมองเชียนหนิง “เชียนหนิง ข้ามีเวลาแค่เดือนเดียว ต้องรบกวนเจ้าออกเดินทางคืนนี้เลย”
ถังอิ่นเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยถามว่า “เอ่อ…เจ้าบอกข้าได้หรือไม่ว่า ทำไมเจ้าต้องรีบร้อนเอาหญ้าวิเศ
