ตอนที่ 303 พวกเขาช่างดุร้ายเหลือเกิน (2)
เชียนหนิงมองดูถังอิ่นด้วยความตกใจ
ทั้งๆ ที่พวกนางตั้งใจซื้อบ้านข้างๆ จวนองค์หญิงสำหรับแผนการระยะยาว แต่มันกลายเป็นบ้านเช่าไปตั้งแต่เมื่อไร
เหตุใดนางจึงไม่รู้
“อ้อ” ฉินเฉินน้ำเสียงราบเรียบ
มีเพียงเวลาที่เขาอยู่กับเฟิงหรูชิง เขาถึงกลายเป็นคนอ่อนโยนแบบนั้น
“แล้ว…” ถังอิ่นดูเขินอายกว่าเดิม นางก้มหน้า “องค์หญิงชอบผู้หญิงแบบไหนหรือ”
ฉินเฉินเม้มริมฝีปาก ท่าทางของเขาดูเคร่งขรึมกว่าเดิม รอบกายของเขาแผ่ไอเย็นยะเยือก ให้สายลมยามค่ำคืนพัดพาความหมายไปบอกนาง
“นางไม่ได้ชอบผู้หญิงสักหน่อย”
ไม่ชอบผู้หญิงหรือ
นางไม่ชอบ…ผู้หญิง?
ถังอิ่นรู้สึกเหมือนโดนตบหน้าเข้าให้ นางมีอาการวิงเวียนคล้ายจะเป็นลม ขาทั้งสองข้างแทบยืนไม่อยู่ นางนั่งจุ้มปุ๊กลงกับพื้น
ฉินเฉินรับผิดชอบพาถังอิ่นมาเฉยๆ ที่เหลือเขาไม่สนใจอะไรแล้ว ฉินเฉินหันหลังกลับ ตั้งใจว่าจะไปพบเฟิงหรูชิงที่วังหลวง
แต่พอเขาหันหลังไป ก็เห็นหญิงสาวที่ขี่หลังหมาป่าสีขาวมาในความมืด
นางดูงดงามกว่าหญิงอื่นใดในโลกหล้า
เปรียบเสมือนแสงส่องประกายเพียงหนึ่งเดียวในยามค่ำคืน
“ฮือๆ”
ถังอิ่นไม่ทันสังเกตว่าเฟิงหรูชิงเดินทางกลับมาแล้ว นางน้ำตาคลอ เดิมหน้าตาก็มอมแมมอยู่แล้วกลับร้องไห้ซ้ำ จะเลอะเทอะแค่ไหน ดูน่าสงสารเหลือเกิน
เฟิงหรูชิงมองไปเห็นถังอิ่นที่นั่งร้องไห้อยู่หน้าประตู นางส่งสายตาให้ฉินเฉินรู้แล้วพูดว่า “เจ้ากลับไปก่อนเถอะ ตรง
