นี้ข้าจะจัดการเอง”
“ได้”
ฉินเฉินพยักหน้าเบาๆ เขามองดูเฟิงหรูชิงจากนั้นก็เดินเข้าไปในจวนองค์หญิง
ถังอิ่นส่งเสียงร้องไห้ไม่หยุด แต่เมื่อนางเงยหน้าขึ้นก็ได้พบเฟิงหรูชิงอยู่ตรงหน้า
“เจ้ามาทำอะไรที่นี่” เฟิงหรูชิงถามอย่างหน้านิ่วคิ้วขมวด
ถังอิ่นตาแดงก่ำ “ข้าง่วง ข้าหิว ข้าไม่มีที่ไป ฮือๆ”
นางลำบากมาสองเดือนถึงได้พบกับเฟิงหรูชิง สุดท้าย…หลังเฟิงหรูชิงช่วยนางเสร็จ ก็จะทิ้งนางไป
“เจ้าอยู่บ้านข้างๆ จวนข้าไม่ใช่หรือ”
แม่สาวคนนี้เพื่อที่จะปีนกำแพงข้ามมา อุตส่าห์มาอยู่บ้านข้างๆ แล้วจะไม่มีที่ไปได้อย่างไร
ถังอิ่นใช้มือเลอะๆ ของนางปาดน้ำตา “ข้าไม่อยู่ตั้งหลายเดือน เจ้าของบ้านไม่ให้ข้าเช่าต่อแล้ว แถมข้างนอกคนเลวก็เยอะ คุณลุงบ้านข้างๆ ก็ดุเหลือเกิน ครั้งก่อนเชียนหนิงเผลอไปถอนต้นไม้ของเขา เขาก็ชักกระบี่ออกมาวิ่งไล่ฟันพวกข้า คนเลวพวกนั้นคิดรังแกข้าและเชียนหนิงผู้อาภัพไร้ที่พึ่ง”
บ้านข้างๆ เหรอ
อ้อ นั่นมันบ้านผู้เฒ่าฉินนี่
ลุงคนนั้นคือลูกชายของผู้เฒ่าฉินใช่หรือไม่
เฟิงหรูชิงจำได้ว่าต้นไม้ที่อยู่หน้าบ้านผู้เฒ่าฉินมีอายุหลายร้อยปีแล้ว มันมีไว้เรียกโชคลาภ แต่กลับถูกเชียนหนิงถอนเสียได้
คุณชายใหญ่แห่งบ้านสกุลฉินจะไม่ไล่ฟันพวกนางได้อย่างไร
“แล้วยังมีลุงที่อยู่บ้านเลขที่ สามศูนย์หนึ่ง ถนนทิศตะวันออก เขาดุร้ายเหลือเกิน ตอนเสี่ยวหนิงไล่ตามหัวขโมยคนหนึ่ง นางเผลอวิ่งชนประตูบ้านเขาพัง ลุงคนนั้นเลยพาพวกทหารออกค้น
