ผู้มีฌานระดับหลิงอู่คนนั้นตกใจหน้าซีด เขารีบพลิกตัวหลบหมัดของนาง
น่าเสียดายที่มันช้าไปหน่อย หมัดของเฟิงหรูชิงกระแทกลงบนหน้าอกของเขาเต็มแรง พลังวิเศษในตัวของเขาปั่นป่วน แตกกระสานซ่านเซ็นไปทั่วร่างกาย
พลังวิเศษที่กระจัดกระจายไม่อาจควบคุมทำให้เขาทนต่อไปไม่ไหว เสียงเอื้อดังขึ้น เขากระอักเลือดออกมา
“บังอาจ!”
ผู้มีฌานระดับหลิงอู่คนสุดท้ายสีหน้าเปลี่ยน เขาชิงจังหวะที่เพื่อนของเขายังไม่ตาย รีบพุ่งเข้าหาเฟิงหรูชิง
ตอนนี้ หมาป่าสีขาวชักทนดูไม่ได้!
เจ้านายข้าชอบสู้แบบหนึ่งต่อหนึ่ง เจ้าจะมาสอดทำไม
ดังนั้น…
หมาป่าสีขาวเห่าด้วยความโมโห มันกระโจนเข้าใส่ผู้มีฌานระดับหลิงอู่คนนั้น พลังทั้งหมดมารวมอยู่ที่อุ้งเท้าของมัน มันตบเท้าเข้าไปที่ผู้มีฌานระดับหลิงอู่คนนั้นอย่างแรง
พลังตบของมันรุนแรงมาก บวกกับการที่ชายผู้นั้นไม่ทันได้ระวัง กายของเขาโซซัดโซเซ อีกนิดเดียวก็ล้มพับลงกับพื้นอย่างขายหน้าแล้ว
“อู๊วๆ !”
หมาป่าสีขาวชี้หน้าชายคนนั้นด้วยความโมโห ราวกับเป็นหมาป่าอันธพาลยืนด่าไม่หยุด
“นี่มัน…”
หมาป่าสีขาวระดับสี่?
เมื่อหมาป่าสีขาวออกหน้า พลังของมันก็เก็บซ่อนไว้ไม่ได้อีกต่อไป ดังนั้นทุกคนจึงรู้ว่าหมาป่าของจวนองค์หญิงตัวนี้เลื่อนระดับเป็นหมาป่าระดับสี่?
องค์หญิงหายตัวไปสองเดือน ได้เจออะไรมาบ้าง ไม่เพียงแค่นางบรรลุฌานระดับหลิงอู่ แม้แต่หมาป่ายังกลายหมาป่าระดับสี่ด้วย
หลิ่วอวี้เฉินมือสั่น เขากลืนความขมขื่นลงคอ
