ข้าจะเห็นแก่หน้าของนาง ไม่ถือโทษในความผิดที่พวกท่านทำลงไป!”
เฟิงหรูซวง?
คนที่อยู่ตรงนั้นอึ้งไปตามๆ กัน ในตำหนักจัดเลี้ยงทุกคนต่างเงียบกริบเมื่อกี้เสิ่นเยว่พูดว่า…เฟิงหรูซวงอย่างนั้นหรือ แล้วเฟิงหรูซวงอยู่ที่ไหน ทำไมพวกเขามองไม่เห็น
“เฮอะๆ !” หลิ่วอวี้เฉินหัวเราะเบาๆ
เสียงหัวเราะดังขึ้นเรื่อยๆ จนสุดท้ายเสียงดังลั่นไปทั่วตำหนัก
ในยามค่ำคืน มีเพียงเสียงหัวเราะของเขาที่ดังไม่หยุด มันชวนให้ขนลุก
“นางไม่ใช่เฟิงหรูซวงสักหน่อย” สีหน้าของหลิ่วอวี้เฉินเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและเสียดาย “นางคือ…เฟิงหรูชิง!”
เฟิงหรูชิง นี่คือสิ่งที่เจ้าต้องการใช่ไหม
ที่เจ้ามุมานะอุตสาหะขนาดนี้ ก็เพื่อให้ข้ารู้สึกเสียดายเจ้าใช่ไหม
เจ้าทำสำเร็จแล้ว ข้าเสียดายจริงๆ !
หลิ่วอวี้เฉินเอานิ้วนวดขมับที่กำลังปวด สีหน้าห่อเหี่ยวไม่สมกับวัยหนุ่มฉกรรจ์
เมื่อเขานึกถึงการที่ตัวเองไม่สนใจคำทัดทานของพ่อตัวเอง ดึงดันที่จะพาถานซวงซวงมาอยู่ในจวนให้ได้ ถึงแม้จะโน้มน้าวพ่อตัวเองยอมรับนางในฐานะภรรยาไม่ได้ แต่อย่างน้อยเขาก็รับผิดชอบต่อชีวิตของนางแล้ว
แต่แม่ของเขาที่เดิมทีรักใคร่ถานซวงซวงมาก ไม่รู้ทำไมภายหลังถึงขัดแย้งกับนางมาโดยตลอด
เขาเป็นลูกกตัญญู ไม่อาจต่อต้านแม่ของตนเพื่อถานซวงซวงได้ ทำให้ช่วงสองเดือนที่ผ่านมาจวนเสนาบดีมีแต่ความวุ่นวาย
เพื่อหลีกเลี่ยงความขัดแย้ง เขาไม่ได้กลับบ้านมาเดือนเศษแล้ว
ถ้า…แต่ถ้าเป็นเฟิงหรูชิงละก็
ต่อให้นางเ
