ป็นคนขี้อิจฉา ไม่ยอมให้เขารับเมียน้อย แต่อย่างน้อยนางก็เชื่อฟังแม่ของเขา ไม่ฟูมฟายเอาเรื่องไปฟ้องแม่ของเขาหรือทำให้เขาต้องรู้สึกลำบากใจ
เสียดายที่ไม่มีคำว่า “ถ้า” อีกต่อไป คือเขาเองที่ทิ้งเฟิงหรูชิง…ทำให้ต้องสูญเสียนางไป
“เฟิงหรูชิง?”
ชื่อๆ นี้เปรียบเหมือนเสียงฟ้าผ่าดังเข้าไปในโสตประสาทของเสิ่นเยว่
“เจ้าพูดว่านางคือเฟิงหรูชิงหรือ เฟิงหรูชิงเป็นยายหมูตอนชัดๆ นางไม่มีทางเป็นเฟิงหรูชิงหรอก!”
น่าหลานจิ้งเอามือปาดเลือดที่มุมปาก จากนั้นลุกขึ้นยืนแล้วพูดด้วยน้ำเสียงสะใจ “ท่านอาของข้าเป็นหญิงงามที่สุดในใต้หล้า แน่นอนว่าน้องสาวข้าย่อมไม่ต่างไปกว่านาง!”
เพราะว่าสมัยก่อนเฟิงหรูชิงกินมากเกินไป ทำให้นางน้ำหนักเพิ่มขึ้นมาก ตอนนี้นางผอมลงแล้ว จะไม่สวยได้อย่างไร
เสิ่นเยว่อึ้งไป ตอนแรกเขารู้สึกว่าแม่นางคนนี้หน้าตาคุ้นๆ ตอนนี้ลองดูให้ดีๆ นางดูคล้ายน่าหลานเยียนในสมัยก่อนพอสมควร
แต่นางดูสดใสยิ่งกว่าน่าหลานเยียน ลูกนั้นสวยกว่าแม่จริงๆ !
ดังนั้นหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า หากมิใช่เฟิงหรูซวงที่เขาเข้าใจ แต่เป็น…เฟิงหรูชิงเช่นนั้นหรือ
นี่…เป็นไปได้อย่างไร! นางผอมลงขนาดนี้ได้เชียวหรือ
ตาของเสิ่นเยว่กลอกไปมา ไม่ว่าหญิงสาวคนนี้เป็นใคร ขอแค่นางหน้าตาสะสวยก็พอแล้ว
เขาไม่สนหรอกว่านางจะเป็นคนเอาถ่านหรือไม่!
“ไม่ว่าเจ้าคือเฟิงหรูชิงหรือเฟิงหรูซวง ถ้าวันนี้อยากช่วยแคว้นหลิวอวิ๋นละก็ เจ้าต้องมาเป็นเมียน้อยของข้า!” เสิ่นเ
