ินนี้ไว้ ไม่ยอมให้ใครมาเข่นฆ่าผู้บริสุทธิ์!”
ท่านอาไม่ได้ทำอะไรผิด คนที่ผิดคือพวกเสเพลที่ทำกับผู้บริสุทธิ์เหมือนเป็นผักปลา
เสิ่นเยว่ตาแดงก่ำ นัยน์ตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น “ก็แค่พวกชาวบ้านร้านตลาด ชีวิตของพวกเขาจะมาเปรียบอะไรกับเสด็จพี่ของข้า พวกไพร่ตายก็ตายไปสิ น่าหลานเยียนที่ร้ายกาจนั่นกล้าทำสงครามกับแคว้นของข้าเพื่อคนชั้นต่ำพวกนั้น แถมยังบีบให้เสด็จพี่ข้าต้องตาย สมน้ำหน้า ที่อาเจ้าได้รับผลกรรมชั่ว ไม่เพียงตัวตาย แต่ยังได้ลูกสาวที่ทำแต่เรื่องเลวๆ มาอีกคน ฮ่าๆๆ !”
ศึกครั้งนั้น น่าหลานเยียนนำทัพเลือดเหล็กออกสมรภูมิเพียงทัพเดียว
ทัพเลือดเหล็กไม่มีผู้เสียชีวิตเลยสักคน แต่แคว้นหลงอ้าวเสียหายหนัก
เมื่อจนตรอก เสด็จพี่ของเสิ่นเยว่จำต้องเอาชีวิตตนเองชดเชยความผิด และให้จื่อเยียนหมั้นหมายกับน่าหลานจิ้ง และได้สาบานว่าต่อไปจะไม่เข่นฆ่าชาวบ้านของแคว้นหลิวอวิ๋นอีก จึงทำให้แคว้นหลงอ้าวผ่านพ้นวิกฤตมาได้!
โชคดีที่น่าหลานเยียนหญิงอำมหิตได้รับเวรกรรมตอบสนองแล้ว!
ตรงกันข้าม แคว้นหลงอ้าวโจนทะยาน เพราะพึ่งพาผู้พิทักษ์ของจวนเฟิงอวิ๋น!
แบบนี้แหละที่เรียกว่าทีใครทีมัน!
ความแค้นในอดีต ถึงอย่างไรก็ต้องสะสาง!
เอื้อ!
เสิ่นเยว่แววตาอำมหิต เขาปล่อยพลังลมปราณออกจากฝ่ามือ น่าหลานจิ้งกระอักเลือด ใบหน้าของเขาซีดขาวไร้เลือดฝาด
“จิ้งเอ๋อร์!” น่าหลานฉางเฉียนตาแดงก่ำ
ในขณะที่เขากำลังจะเข้าไปช่วยน่าหลานจิ้ง ชายสูงวัยคนหน
