ตอนที่ 289 องค์ชายสองผู้หลงตัวเอง (1)
ในที่ลับตาคน
หรงกุ้ยเฟยซ่อนตัวอยู่หลังป้ายไม้สลัก นางเห็นเสิ่นเยว่ที่มีท่าทีเย้ยหยัน นางยิ้มแบบชั่วร้าย
เฟิงหรูชิง เจ้าเห็นแล้วหรือยัง ต่อให้ฝ่าบาทเอนเอียงปกป้องเจ้า แต่ในสายตาคนทั้งหลาย เจ้าไม่มีวันสู้เฟิงหรูซวงได้
ความดีเลิศของเฟิงหรูซวงล้วนเป็นที่ประจักษ์ เจ้าเป็นได้แค่ตัวประกอบฉากเท่านั้น
ไม่ว่าจะเรื่องหน้าตา รูปร่าง นิสัยใจคอ ความสามารถ เจ้าไม่มีวัน…เทียบเฟิงหรูซวงได้!
…
หลิ่วอวี้เฉินถือจอกเหล้าอยู่ เขายกซดหมดจอก
คำพูดถากถางของเสิ่นเยว่ ลอยผ่านหูเขาไปดังสายลมพัด ไม่มีคำไหนที่ติดอยู่ในโสต
แต่ภายในใจของเขากลับถาโถมด้วยคลื่นความคิดนับไม่ถ้วนตั้งนานแล้ว
ผู้หญิงอย่างเฟิงหรูชิง…ช่างร้ายกาจนัก ไม่อย่างนั้นถานซวงซวงคงไม่แพ้ยับเยิน และแม้แต่ลูกหลานขุนนางใหญ่ที่เคยห้อมล้อมเฟิงหรูซวง บัดนี้ก็ไปเข้าพวกกับเฟิงหรูชิงคนเดียว
แม้แต่เขา…ตั้งแต่วันนั้นมา ก็มักเห็นภาพแววตาอันเย็นชาดูห่างเหินผุดขึ้นในความคิดเป็นประจำ
ถ้าหาก…ถ้าหากมีโอกาสอีกครั้ง บางที…เขาคงไม่ขอหย่ากับนาง และรับนางเป็นเมียเอก ถานซวงซวงเป็นเมียน้อย ก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้
แต่ในใจผู้หญิงคนนั้น ตอนนี้มีไม่เขาแล้ว!
“ลูกสาวของข้า” เฟิงเทียนอวี้ค่อยๆ ลุกขึ้น เขาเอามือลูบชุดมังกร ทั้งๆ ที่ในตำหนักไม่มีลมพัด แต่ชุดมังกรกลับลอยขึ้น “พวกเจ้าไม่มีสิทธิ์มาวิพากษ์วิจารณ์อะไรลูกสาวข้า! คนจากแคว้นหลงอ้าวถ
