กรบ ถ้าไม่เป็นเพราะฝูเฉินหน้าตาน่ารัก นางคงควบคุมอารมณ์โมโหไม่อยู่แล้ว
“ท่านแม่…ใจเย็นๆ ก่อน ใจเย็นๆ พวกเราไม่กินอีกแล้ว ข้ากับชิงหานกำลังย่อยยาที่กินไป พอพวกข้าย่อยเสร็จ พวกเราจะช่วยท่านจัดการคนชั่วจริงๆ นะ! แล้วก็ช่วยแก้แค้นให้เสด็จแม่ท่านด้วย!”
เฟิงหรูชิงใช้เวลาอยู่นานกว่าอารมณ์จะสงบลงได้
แต่นางยังคงหายใจแรง อยากจะจับเด็กคนนี้หิ้วขึ้นมา แล้วตีก้นเสียให้เข็ด
“ท่านแม่” ชิงหานดึงชายแขนเสื้อของเฟิงหรูชิงด้วยท่าทางหน้าสงสาร
“ชิงหานผิดไปแล้ว ท่านแม่อย่าโมโหเลย ต่อไปข้าไม่กล้ากินเกลี้ยงอีกแล้ว”
เสียงของเด็กหญิงที่ฟังดูจ๋อยๆ และแก้วเสียงใสเหมือนเด็ก ทำให้สีหน้าของเฟิงหรูชิงเปลี่ยนไปจากเดิมมาก นางหันไปมองชิงหานแล้วยิ้มให้ น้ำเสียงฟังดูอ่อนโยน “ไม่เป็นไร กินไปหมดแล้วก็ช่างเถอะ คราวหน้าเหลือไว้ให้ข้าบ้างก็พอ”
ฝูเฉิน “…”
ช่างลำเอียงอย่างเห็นได้ชัด
ถ้าจะโทษก็ต้องโทษที่เขามีจุ๊ดจู๋ ไม่ได้เกิดมาเป็นผู้หญิง
“ชิงหาน เมื่อกี้ฝูเฉินบอกว่า พอพวกเจ้าย่อยเสร็จ กำลังความสามารถก็จะเพิ่มขึ้น?”
ชิงหานพยักหน้า “ใช่ ท่านแม่ ข้ากับพี่ฝูเฉินต้องนอนหลับสนิทถึงจะย่อยได้ ก่อนนี้เป็นห่วงท่านแม่ พวกเราไม่กล้านอนหลับลึก ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว ข้ากับพี่ฝูเฉินคงต้องไปนอนไม่ได้คอยอยู่เป็นเพื่อนท่านแม่แล้ว”
“แบบนี้ก็ดี ประเดี๋ยวพวกเจ้าไปนอนให้เต็มที่เถอะ” สีหน้าของเฟิงหรูชิงที่มีรอยยิ้มเมื่อสักครู่ เมื่อหันไปหาฝูเฉินกลับ
