เปลี่ยนเป็นขมึงทึง “ไม่ใช่แค่เสด็จแม่ของข้า แต่ยังเป็นท่านยายของเจ้า เจ้าช่วยข้าล้างแค้นเป็นเรื่องที่สมควรแล้ว”
ฝูเฉินอึ้ง
ท่านแม่หน้าเลือดคนนี้ เล่นได้คล่องแคล่วสมบทบาทเสียจริง ตอนนี้แม้แต่ท่านยายเขาก็ได้เพิ่มมาอีกคนแล้ว “ได้เลย ท่านแม่”
ขอแค่ท่านแม่หายโกรธ อย่าว่าให้เขาเรียกว่าท่านยายเลย ให้เรียกย่าทวดเขาก็ยอม!
“เอาล่ะ ที่มิตินี้ไม่เป็นอะไร ข้าก็จะกลับล่ะ” เฟิงหรูชิงเห็นฝูเฉินเชื่อฟังแบบนี้ นางก็ใจอ่อน
“ต่อไป ถ้าพวกเจ้าจะกินยาวิเศษ อย่างน้อยก็เหลือไว้ให้ข้าบ้าง…สักต้นหนึ่งก็ยังดี”
“เข้าใจแล้วท่านแม่”
“…”
เฟิงหรูชิงไม่อยากพูดอะไรอีก นางเอามือกุมที่หัวใจที่รู้สึกเจ็บปวด และหายตัวไปจากอีกมิติหนึ่งในชั่วพริบตา
…
ป่าแห่งสัตว์วิเศษ
บนท้องฟ้าที่อยู่ไกลออกไป เหวินเฟิงผู้พิทักษ์จวนเฟิงอวิ๋นแหงนมองดูป่าที่ปกคลุมด้วยฝุ่นควัน เขายิ้มสะใจ
“คนระเบิดตัวเองจำนวนมากขนาดนี้ ต่อให้พวกมันกับสัตว์วิเศษไม่ตายก็คงพิการสาหัส ส่วนนังถังอิ่น…ด้วยกำลังความสามารถแค่นั้น คงไม่มีทางรอดไปได้หรอก”
ในที่สุด เขาก็ทำภารกิจที่คุณหนูมอบหมายได้สำเร็จ ต่อให้จุดจบสุดท้ายจะน่าอนาถแค่ไหนก็ตาม หากให้กลับไปดูสักหน่อย…เหวินเฟิงไม่กล้าขนาดนั้น
เสือโคร่งระดับห้าตัวนั้นคงไม่พิการง่ายๆ ถ้าเขากลับไปจะไม่กลายเป็นอาหารให้เสืออย่างนั้นหรือ ดังนั้น เหวินเฟิงจึงหันหลังเดินจากไปโดยไม่ต้องคิด
