หญ่โต แต่ที่ข้าเห็น คนชอบรังแกคนอ่อนแอและยอมศิโรราบคนมีอำนาจอย่างเจ้า เข้าไปอยู่ในจวนเฟิงอวิ๋นได้อย่างไร”
โลกสันโดษกับโลกปุถุชนแม้เป็นดูจะเป็นคนละโลก แต่ในโลกสันโดษก็มีชื่อของโลกปุถุชนอยู่ เพียงแต่จะไม่เข้าไปก้าวก่ายเรื่องของโลกปุถุชน ไม่ออกหน้าแทนคนจากโลกปุถุชน และไม่รู้ถึงอิทธิพลของตระกูลคนเหล่านั้น
ชายวัยกลางคนตัวแข็งทื่อ
ชายวัยกลางคนกำหมัดแน่น แววตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น
ด้วยกำลังความสามารถที่เขามี แม้ไม่อาจกลายเป็นผู้นำชั้นสูงได้ แต่อย่างน้อยเขาก็ได้เข้าไปฝึกฝนที่นั่น
แต่เพราะเขาเป็นคนขี้ขลาด ทั้งยังชอบรังแกคนอ่อนแอและยอมศิโรราบคนมีอำนาจ เขาจึงเกือบถูกขับออกจากจวนเฟิงอวิ๋นมาแล้วหลายรอบ
ครั้งนี้ เขากอดแข้งกอดขาประจบเอาใจคุณหนู ถึงได้กลายเป็นผู้พิทักษ์ของจวนเฟิงอวิ๋น! ไม่อย่างนั้นชาตินี้ทั้งชาติเขาคงต้องปากกัดตีนถีบหาเลี้ยงตัวเองอยู่ข้างนอก หรืออาจจะถูกขับไล่ออกจากจวน
แม้เขาจะรู้ว่าตัวเองเป็นคนนิสัยอย่างไร แต่ก็ไม่ชอบที่คนอื่นพูดมันออกมา!
ถ้ามันออกมาจากปากของคนอื่น ยิ่งทำให้เขารู้สึกอับอาย!
“ฮ่าๆ !” ชายวัยกลางคนหัวเราะเสียงดัง รอยยิ้มของเขาดูเหมือนคนบ้า “ในเมื่อเจ้าทำกับพวกข้าแบบนี้ ข้าก็ไม่มีทางเลือก”
แววตาอันร้ายกาจของเขา มองไปที่คนจากจวนเฟิงอวิ๋นคนอื่นๆ
คนเหล่านั้นที่เดิมพยายามต่อสู้สุดกำลังจู่ๆ ก็หยุดการต่อสู้ลง
“ลูกน้องของข้าเหวินเฟิง ไม่มีใครขี้ขลาดตาขาว ต่อให้พวกเขา
