ี่ล่วงเกินเฟิงหรูชิงลงไป
เฟิงหรูชิงยกมือขึ้น ฟันกระบี่ซ้ำอีกครั้ง
“เจ้ายังกล้าทำตัวโอหังอีกไหม”
“ยังกล้ารังแกคนอื่นอีกไหม”
“ยังกล้าทำร้ายผู้บริสุทธิ์ไหม”
ทุกประโยคที่เฟิงหรูชิงพูดจะจบด้วยการฟันกระบี่ ทำให้ชายวัยกลางคนที่กำลังจะพูด ไม่ได้พูดออกมาสักที
“ไม่ ข้าไม่กล้าแล้ว”
ความรู้สึกเจ็บปวดราวกับถูกควักเครื่องในทำให้หน้าของเขาซีดเผือด น้ำตาแทบจะไหลนองออกมา เขากัดฟันแน่น กลิ้งตัวไปมาบนพื้น
“เจ้ายอมรับความผิดหรือไม่”
คราวนี้เฟิงหรูชิงไม่ได้ใช้กระบี่ นางโยนกระบี่คืนให้ชายวัยกลางคน แล้วใช้เท้ากดเข้าไปที่บาดแผลของเขา เขาเจ็บปวดจนต้องร้องเสียงดังออกมา
“ข้าผิดเอง ข้าผิดเอง” ชายวัยกลางคนเจ็บจนทนไม่ไหว
ขอแค่เฟิงหรูชิงยอมปล่อยเขาไป อย่าว่าแต่ให้ยอมรับผิดเลย ให้เรียกนางว่าท่านแม่เขาก็ยอม
“เจ้าผิดเรื่องอะไร” สีหน้าของเฟิงหรูชิงดูขึงขัง
ชายวัยกลางคนหน้าจ๋อยดูเหมือนจะร้องไห้
“ข้า…ข้าไม่กล้าทำตัวโอหัง ไม่กล้ารังแกคนอื่น ไม่กล้าทำร้ายผู้บริสุทธิ์อีกแล้ว”
เขาเอาสิ่งที่เฟิงหรูชิงด่าเขาเมื่อสักครู่ มาพูดซ้ำอีกรอบ เขาทำแบบนี้ เฟิงหรูชิงคงยอมปล่อยเขาสินะ?
เฟิงหรูชิงถอนหายใจ “ดูท่า เจ้าคงไม่รู้ตัวว่าทำอะไรผิด อย่างนั้นข้าจะอัดเจ้าจนกว่าเจ้าจะรู้ว่าตัวเองทำผิดอะไร!”
หมาป่าสีขาวบาดเจ็บเพราะเขาถึงสองครั้ง เขากลับไม่ยอมรับความผิด เมื่อเป็นเช่นนี้ นางจะอัดเขาจนกว่าเขาจะยอมขอโทษหมาป่าสีขาว!
ชายวัยกลางคนงุนงงเป็
