ษ
เสือโคร่งอาสามาส่งพวกนาง เพราะมีแม่เสือคอยอารักขา ตลอดเส้นทางจึงไม่มีสัตว์วิเศษระดับสูงกล้ามาหาเรื่องพวกนาง
ตลอดทางไร้สิ่งกีดขวาง ประหยัดเวลาไปได้มาก
“แม่เสือ เจ้าส่งแค่นี้ก็พอ ตอนนี้พวกเรามาถึงรอบนอกของป่าแล้ว คงไม่มีอันตรายอะไรแล้ว เจ้ากลับไปเถอะ” เฟิงหรูชิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนหันไปมองเสือโคร่ง “เจ้าแน่ใจหรือ…ว่าจะไม่ไปกับพวกเรา”
เสือโคร่งส่งเสียงร้องเบาๆ มันส่ายหน้า มันใช้หัวดุนตัวลูกเสือเบาๆ และเลียมือของเฟิงหรูชิง ราวกับว่าขอฝากฝังลูกของมันไว้กับนาง
“ไม่เป็นไร” เฟิงหรูชิงเห็นเสือโคร่งไม่ยอมติดตามไปด้วย นางถอนหายใจและไม่เหนี่ยวรั้งมันไว้ “ถ้าวันหลังเจ้าคิดถึงลูกเจ้าก็ไปหาข้าที่จวนองค์หญิงในเมืองหลวง ข้าจะแจ้งพวกกองทหารที่เฝ้าประตูเมืองให้อนุญาตให้เจ้าเข้าเมืองได้ตลอดเวลา”
สายตาของแม่เสือดูอาลัยอาวรณ์ มันไม่อยากให้ลูกจากไป และไม่อยากจะจากเฟิงหรูชิงไป
แม้แต่พวกหมาป่าสีขาวกับสัตว์วิเศษตัวอื่น จากการได้อยู่ร่วมกันหลายเดือน ทำให้มันรู้สึกใจหายที่ต้องจากลา
เมื่อเทียบกับความอาลัยอาวรณ์ของเสือโคร่งแล้ว เมื่อหมาป่าสีขาวรู้ว่าจะได้ออกจากป่าของสัตว์วิเศษ มันกลับดีใจจนตัวสั่น
จะได้กลับบ้านแล้ว! จะได้กินผลเทียนหลิงกั่วแล้ว! แถมยังได้เป็นพ่อบ้านหมาป่าต่อไปด้วย!
สิ่งสำคัญที่สุดคือ มันไม่ต้องอดทนอยู่ภายใต้การกดขี่รังแกของเสือโคร่งอีกต่อไป มีเพียงฟ้าดินที่รู้ว่าช่วงเวลาที่เจ้านายไม่อยู่ มันต
