าดูแลหมาป่าสีขาว”
นางคว้ากระบี่ที่ทำร้ายหมาป่าขึ้นมา น้ำเสียงของนางนั้นแสนราบเรียบ ราบเรียบ…เสียจน สร้างความสะพรึงกลัวให้แก่ผู้คน
หลิงอวิ้นกลืนน้ำลายอย่างไม่รู้ตัว รู้สึกว่า…องค์หญิงในตอนนี้…แผ่ซ่านไปด้วยรังสีอำมหิต จนทำให้นางขนลุกไปทั้งร่างกาย
องค์หญิงในครั้งนี้ถึงคราวโกรธจัด!
ฉินเฉินไม่ได้พูดอะไร เขารีบเดินตามหลังเฟิงหรูชิงไป
เสือโคร่งได้ฝากลูกเสือไว้กับถังจือและวิ่งไปหาเฟิงหรูชิง มันส่งเสียงร้องออกมา ส่งสัญญาณให้
เฟิงหรูชิงขึ้นไปนั่งบนหลัง
เฟิงหรูชิงไม่ลีลากระโดดขึ้นหลังเสือโคร่งไป จากนั้นทั้งเสือและคนก็มุ่งหน้าไปทางที่กระบี่เล่มนั้นพุ่งมา
…
“คุณหนู!”
ขณะที่ใบไม้กำลังร่วงโรย เชียนหนิงประคองถังจือขึ้นมา น้ำตาเอ่อล้นในดวงตา นางขบริมฝีปากแน่น
“อย่างนั้น คุณหนูไปก่อนเลยเจ้าค่ะ บ่าวจะคุ้มกันคุณหนูเอง”
ถังจือยิ้มเจื่อนๆ “เขามีฌานระดับเสวียนอู่ เจ้าคุ้มกันไม่ได้หรอก”
ผู้มีฌานระดับเสวียนอู่ย่อมเหนือกว่าระดับหลิงอู่ กำลังความสามารถของเชียนหนิงไม่อาจต้านทานเขาได้
ชายวัยกลางคนยิ้มเยาะ
“ข้าคิดไม่ถึงว่าสาวใช้ข้างกายของเจ้าจะมีฌานระดับหลิงอู่ ความแข็งแกร่งของนางนั้นสามารถเป็นผู้พิทักษ์ตระกูลถังได้ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นแค่สาวรับใช้ของเจ้า น่าเสียดายนัก…นางช่วยเจ้าได้เพียงแค่สองครั้ง แต่มันจะไม่มีครั้งที่สาม”
ภายในโลกลี้ลับแห่งนี้ผู้มีฌานระดับหลิงอู่อาจหาได้ไม่ยากนัก แต่สำหรับสาวใช้แล้วนั้น
