เฉิน ท่านพ่อมาช่วยท่านแม่หรือ?” ตาโตของชิงหานเป็นประกาย “แต่เหตุใดท่านพ่อต้องกัดท่านแม่ล่ะ? ท่านพ่อชอบกัดคนเช่นเดียวกับข้าหรือ?”
ฝูเฉิน “…”
กัดนั่นของเจ้า…กับกัดแบบเอาเปรียบของท่านพ่อ…มันไม่เหมือนกัน
…
ผ่านไปสักพักแสงสีแดงที่ล้อมรอบตัวเฟิงหรูชิงก็หายไป
หนานเสียนที่อุ้มร่างหญิงสาวอยู่ค่อยๆ วางลงกับพื้น
ภายใต้สายลมพัดแผ่วเบาเส้นผมของหญิงสาวปลิวเบาๆ รอยแตกบนแขนสองข้างของนางเริ่มรักษาตัวช้าๆ
การกระทำของเขาอ่อนโยนและแผ่วเบามาก ค่อยๆ วางหญิงสาวลงบนพื้นให้นางนอนบนกองใบไม้หนา ก่อนที่ดวงตาเย็นเฉียบคู่นั้นจะมองมาทางฝูเฉินและชิงหานทั้งสองคน
ชิงหานยิ้มกว้างวิ่งไปทางหนานเสียน “ท่านพ่อ ในที่สุดท่านก็มาช่วยท่านแม่แล้ว”
หนานเสียน “…”
เขาก้มลงมองหญิงสาวบนกองใบไม้นัยน์ตาคลุมเครือ
ทว่าเขาไม่ได้ตอบรับและไม่ได้ปฏิเสธคำเรียกของชิงหาน
เสียงของชายหนุ่มยังคงเบา ไม่หนาวไม่ร้อน “อย่าให้นางรู้ว่าข้ามา”
ชิงหานกะพริบตาปริบๆ ด้วยความมึนงง “ทำไมกัน?”
ทำไมกัน?
มุมปากหนานเสียนยกยิ้มที่แทบสังเกตไม่เห็น “ข้าเกรงว่าหากนางรู้เรื่องเมื่อครู่แล้วจะ…พยายามฆ่าตัวตาย”
ชิงหานงงงัน
ท่านแม่จะฆ่าตัวตาย? ทำไมกัน?
ฝูเฉินรีบดึงแขนเสื้อชิงหานไว้ “ข้าเข้าใจ ท่านวางใจเถอะ เรื่องที่ท่านมาข้าจะไม่บอกท่านแม่”
เขาไม่ใช่ชิงหานที่ไม่รู้อะไรเลย เขาฉลาดมาก
ดังนั้นเขารู้ชัดว่าสำหรับมนุษย์ผู้หญิงแล้วความขาวสะอาดสำคัญเพียงใด
อย่ามองว่าเวลาปกติท
