ตอนที่ 251 เหมียว? โฮ่ง? (2)
ช่างน่ารังเกียจ!
“เด็กดี” เฟิงหรูชิงดึงสติกลับมาก่อนจะยิ้มอ่อนโยนขึ้นไปอีก “เสือน้อย ไหนร้องให้ฟังอีกทีซิ”
“เหมียว”
ลูกเสือเชื่อฟังเป็นอย่างดี ร่างเล็กๆ ของมันมุดเข้าไปในอ้อมกอดเฟิงหรูชิง ใช้หัวถูไถที่อกนางเบาๆ
“เอ๋าว์วู!” หมาป่าสีขาวน้อยเนื้อต่ำใจจนน้ำตาคลอ ใช้อุ้งเท้าดึงชายเสื้อเฟิงหรูชิงส่งเสียงครวญคราง
เฟิงหรูชิงก้มลงมองหมาป่าสีขาวพร้อมรอยยิ้ม “ไม่เป็นไร หมาป่าสีขาวเจ้าก็สามารถเลียนแบบเสียงหมาได้”
หมาป่าสีขาวตาเป็นประกาย
“เอ๋าว์วู!”
โฮ่ง!
“เอ๋าว์วู!”
โฮ่ง!
“เอ๋าว์วู!”
หมาป่าสีขาวนัยน์ตาแดงก่ำกระวนกระวายกรอกไปมา
มันอยากจะร้องเลียนแบบหมาแท้ๆ แต่พอออกจากปากกลับกลายเป็นเสียงหมาป่าหอน! เหตุใดลูกเสือจึงสามารถเลียนแบบเสียงร้องของสัตว์อื่นได้อย่างง่ายดายเช่นนั้น?
เห็นท่าทางของหมาป่าสีขาวแล้วเฟิงหรูชิงก็ไม่หยอกเหย้ามันอีก อดไม่ได้จนหัวเราะออกมาในที่สุด
“พอแล้ว ข้าล้อเจ้าเล่น นี่ก็สายแล้วพวกเรากลับเมืองหลวงกันก่อนเถอะ”
นางออกมาครั้งนี้ได้บอกหลิวลี่ไว้แล้ว เพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์เช่นครั้งก่อน
ในเมื่อหาคนของกองทัพเลือดเหล็กพบแล้ว ก็ไม่มีความจำเป็นจะต้องอยู่ต่อ
เสือโคร่งเห็นว่าเฟิงหรูชิงกำลังจะไปมันก็เกิดร้อนใจรีบเข้าไปขวางหน้านางไว้คำรามเสียงต่ำ “โห่ว”
“เจ้าไม่อยากให้ข้าไป?” เฟิงหรูชิงนิ่งไปหยุดฝีเท้าลงเอ่ยถามด้วยความสงสัย
หรือว่าเสือโคร่งจะมีเรื่องอะไรให้นางช
