่วยอีก?
เสือโคร่งใช้หัวถูไถขาของเฟิงหรูชิงก่อนจะหันหลังเดินเข้าไปในถ้ำ
“มันอยากให้ข้าเข้าไปในถ้ำ?” เฟิงหรูชิงจับคางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น “ไปเถอะ พวกเราเข้าไปดูเสียหน่อย”
…
ภายในถ้ำ หมดทั้งอยู่ในความมืดและเปียกชื้น
ทว่าเสือโคร่งเดินไปได้เพียงครึ่งทางก็หยุดลง
มันหันมามองเฟิงหรูชิงราวกับต้องการบอกอะไรกับนาง
“เจ้าให้ข้าเข้าไป?” เฟิงหรูชิงไม่รู้ว่าภายในถ้ำมีอะไร
แต่สัญชาตญาณนางบอกว่าเสือโคร่งไม่มีทางทำร้ายนาง
เสือโคร่งเห็นว่าเฟิงหรูชิงเข้าใจความหมายของมันก็รีบพยักหน้านัยน์ตาเป็นประกาย
“เหตุใดเจ้าไม่เข้าไปกับพวกเรา?” เฟิงหรูชิงขมวดคิ้วถามต่อ
เสือโคร่งก้มหน้าลง
ไม่ใช่ว่ามันไม่อยากเข้าไป เพียงแต่…สถานที่นั้นสัตว์วิเศษไม่สามารถเข้าไปได้
“เจ้าทิ้งลูกของเจ้าไม่ได้ใช่หรือไม่?” เฟิงหรูชิงเห็นท่าทีของเสือโคร่งก็เข้าใจว่ามันเป็นห่วงลูกที่อยู่ข้างนอก “ในเมื่อเป็นเช่นนั้นเจ้าก็กลับไปดูแลลูกของเจ้าเถิด พวกข้าเข้าไปเองก็ได้”
“นายหญิง”
ถังจือนิ่งค้างแววตาฉายแววลังเล “พวกเราไม่รู้ว่าในถ้ำมีอะไร เข้าไปเช่นนี้ดูจะไม่ค่อยดีกระมัง”
เฟิงหรูชิงแย้มยิ้มบาง
คำพูดของถังจือไม่ผิด เมื่อคำนึงถึงความปลอดภัยก็ไม่ควรผลีผลามเข้าไปในที่ที่ไม่รู้จักจริงๆ
แต่ทว่า…นางมีฝูเฉินอยู่
พลังจิตของฝูเฉินสามารถแผ่กระจายไปทั่วทั้งป่าสัตว์วิเศษ
หากภายในถ้ำมีอันตรายจริงเขาย่อมเจออยู่แล้ว
ฝูเฉินไม่ได้เตือนนางนั่นก็หมายคว
