เลย
รอมันก้าวถึงสัตว์วิเศษระดับห้าก่อนเถิด จะต้องแย่งขาของนายท่านคืนมาให้ได้ หึ๊!
เฟิงหรูชิงก้มลงมองก็เห็นหมาป่าสีขาวหยุดยืนอยู่หน้านาง แววตามันฉายแววไม่ยินยอม เสียใจและโกรธ จ้องมองลูกเสือน้อยตาไม่กะพริบ
ถ้าไม่ใช่เพราะเสียงคำรามเตือนเมื่อครู่ของแม่เสือ ลูกเสือตัวน้อยนี่จะต้องมันตบปลิวเป็นแน่
“หมาป่าสีขาว ต่อจากนี้เสือน้อยจะเป็นเพื่อนใหม่ของพวกเรา เจ้าห้ามทำร้ายมัน”
ต่อจากนี้เสือน้อยจะต้องกลับบ้านกับนาง หากห้ามปรามหมาป่าตัวนี้ไม่ไม่อยู่ ไม่แน่เสือน้อยอาจโดนมันรังแกได้
ราวกับฟ้าผ่าลงมากลางวันแสกๆ หมาป่าสีขาวตกตะลึงตาค้าง
ลูกเสือที่แย่งชิงต้นขากับมันตัวนี้ จะกลับบ้านกับพวกมัน?
ที่สำคัญไปกว่านั้น ลูกเสือนี่รู้จักกับนายท่านวันแรกมันกลับมีชื่อเสียแล้ว!
แม้ความสามารถในการตั้งชื่อของนายท่านจะ…ไม่ดีนัก แต่ว่าอย่างไรก็คือชื่อ มันเป็นเจ้าบ้านมาตั้งนานแม้แต่ชื่อเรียกยังไม่มี!
น้อยใจ น่าน้อยใจเสียจริง!
จู่ๆ หมาป่าสีขาวก็เกิดไม่อยากสนใจเฟิงหรูชิงขึ้นมา ผู้หญิงที่เห็นใครก็รักก็ชอบ แต่มันก็ยังตัดใจไม่ได้ ได้แต่ใช้สายตาแห่งความเสียใจจ้องมองไปยังนาง
เฟิงหรูชิงลูบหัวหมาป่าสีขาว ทำให้อารมณ์โกรธเคืองของหมาป่าสีขาวหายไปบ้างเล็กน้อย
นางเงยหน้าขึ้นหันไปทางเสือโคร่ง
“เจ้า…อยากไปกับข้าด้วยหรือไม่?”
เสือโคร่งตกตะลึง มันก้มหน้าลงเงียบไปสักพักสุดท้ายก็ส่ายหน้า
ภายในป่าสัตว์วิเศษมันยังมีเรื่องอื่นต้องทำ ไม่สามา
