รถจากไปได้
“ตกลง” เฟิงหรูชิงถอนหายใจอย่างผิดหวัง นางเบนสายตามาที่หมาป่าสีขาวอีกครั้ง “หมาป่าสีขาว เสือน้อยอายุยังน้อยก็ต้องจากแม่แล้ว ต่อจากนี้เจ้าก็เป็นพ่อนมให้มันแล้วกัน”
หมาป่าสีขาวเบิกตาโตอ้าปากค้าง
แม้แต่ภรรยามันยังไม่มีก็ต้องเป็นพ่อแล้ว?
อีกอย่างลูกเสือตัวนี้ไม่เหมือนสัตว์วิเศษตัวอื่น สัตว์วิเศษตัวอื่นล้วนเป็นระเบียบไม่มีใครแย่งความรักกับมัน มีเพียงลูกเสือตัวนี้เท่านั้นที่ทำให้มันรู้สึกอันตรายผิดปกติ
“หมาป่าสีขาว ข้ารู้ว่าเจ้าไม่อยากเป็นพ่อ แต่ว่า…เจ้าไม่รู้สึกว่าเสือน้อยน่าเอ็นดูมิใช่หรอกหรือ? ไม่อยากมีลูกแบบนี้หรือ?”
หมาป่าสีขาวเบะปาก นายท่านตาบอดหรือ ไอ้ตัวเล็กนั่นน่ารักตรงไหน?
น่ารักเท่ามันหรือ?
“เจ้าไม่รู้สึกว่ามันรูปร่างคล้ายแมวหรือ? ทั้งว่านอนสอนง่ายทั้งน่ารัก” เฟิงหรูชิงยิ้มกว้างเอาลูกเสือมาไว้ในมือแล้วเอ่ยถาม
หมาป่าสีขาวทำเสียงขึ้นจมูก หึ๊!
ตานายท่านมีปัญหาจริงๆ ก่อนหน้านี้จะเอามันมาเลี้ยงเหมือนหมา ตอนนี้ก็รู้สึกว่าลูกเสือเหมือนแมวอีก
มันเหมือนแมวตรงไหนกัน?
ลูกเสือถูกเฟิงหรูชิงกอดไว้ในอ้อมแขน รู้สึกราวกับมีความอบอุ่นโอบกอดมันเอาไว้
มันใช้ลิ้นเลียแก้มนางเบาๆ ส่งเสียงร้องเอาใจ “เหมียว”
เฟิงหรูชิง “…”
หมาป่าสีขาว “…”
คนในกองทัพเลือดเหล็ก “…”
แม่เสือ “…”
วินาทีนั้นเสือโคร่งก้าวถอยไปหลายก้าว มันไม่อยากรับว่าเจ้าลูกเสือไร้ยางอายนี่เป็นลูกชายของมันอีก
มันทนขายหน้าไม่ได้
“เอ
