ใจของนางก็ค่อยๆ สงบลง
บางที…ตอนที่เสือโคร่งลากนางมาก็ไม่ได้ทำให้นางเจ็บ สิ่งที่มันทำไปทั้งหมดก็เพื่อช่วยลูกตัวเอง นางจึงพอที่จะ…ให้อภัยใจที่รักลูกของแม่คนหนึ่งได้…
เฟิงหรูชิงย่อตัวลงป้อนให้กับลูกเสือตัวอื่นที่เหลือ
ลูกเสือเหล่านี้ได้รับบาดเจ็บไม่หนักเท่าลูกเสือกลายพันธุ์ พวกมันได้กลิ่นซุปยาวิเศษก็เดินเข้ามาก้มลงเลียอย่างมีความสุข
หลังจากลูกเสือทุกตัวรู้สึกได้ว่าร่างกายของมันไม่ได้เจ็บปวดเช่นเก่าแล้ว ก็พากันเดินไปเลียเฟิงหรูชิงเป็นการแสดงความขอบคุณกับนาง
“โห่ว”
ในที่สุดสายตาที่เสือโคร่งมองไปยังเฟิงหรูชิง จากเดิมหวาดระแวงก็กลายเป็นอ่อนโยน มันคิดอยู่สักพักก็คาบเอาลูกเสือกลายพันธุ์ตัวนั้นวางลงตรงหน้าเฟิงหรูชิง
เฟิงหรูชิงตกตะลึงเอ่ยถาม “ให้ข้าหรือ?”
เสือโคร่งพยักหน้า มีความอาลัยอาวรณ์แต่ก็ตั้งมั่นอยู่ในแววตา
เฟิงหรูชิงอยากได้ลูกเสือกลายพันธุ์ตัวนี้มาก แต่พอได้เห็นแววตาของเสือโคร่งแล้วก็ทนไม่ได้
นางทนไม่ได้ที่จะแยกแม่ลูกเสือโคร่งจากกันเพราะความต้องการส่วนตัวของนางเอง
“ช่างเถอะ”
เฟิงหรูชิงถอนหายใจยิ้มขมขื่น
ก่อนหน้านี้นำสัตว์วิเศษมามากมายนางไม่เคยใจอ่อนเช่นนี้มาก่อน แต่กับแม่ลูกเสือคู่นี้นางใจอ่อนจริงๆ
“โห่ว”
เสือโคร่งมองลูกเสือกลายพันธุ์คลานกลับมาที่เท้าตนก็คำรามใส่มันอย่างดุร้าย แววตากลับมาฉายแววดุดันอีกครั้ง
“เอ๋าว์เอ๋าว์”
ลูกเสือกลายพันธุ์มองเสือโคร่งอย่างอาลัยอาวรณ์ ยอมเชื่อฟังเดินมา
